কাৰ্তিক দীপ

কেতিয়া পৰে

তামিল কাৰ্তিকৈ মাহত যিদিনা চন্দ্ৰ কৃত্তিকা নক্ষত্ৰত থাকে, সাধাৰণতে কাৰ্তিক পূৰ্ণিমাৰ পিছদিনা, নৱেম্বৰৰ শেষত বা ডিচেম্বৰত। পঞ্জিকাই ইয়াক তিথিৰ লগত নহয়, নক্ষত্ৰৰ লগতহে মিলাই লয়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণুৱে কোন ডাঙৰ তাক লৈ তৰ্ক কৰিছিল। শিৱই ওপৰ-তল নথকা এটা জুইৰ স্তম্ভ হৈ কথাটো মীমাংসা কৰিলে, আৰু দুয়োকে সেই স্তম্ভৰ দুই মূৰ বিচাৰিবলৈ ক’লে। বিষ্ণু বৰাহ ৰূপে তললৈ গ’ল আৰু ব্ৰহ্মা হাঁহ ৰূপে ওপৰলৈ; কোনেও মূৰ পোৱা নাছিল, আৰু বিষ্ণুৱে সেয়া স্বীকাৰ কৰিলে যদিও ব্ৰহ্মাই মিছা ক’লে।

তিৰুৱণ্ণামলৈৰ পাহাৰটোৱেই সেই স্তম্ভ বুলি ধৰা হয়, যিটো ঠাণ্ডা হৈ শিল হৈ গৈছে। এই ৰাতি চূড়াত ঘিউৰ এটা ডাঙৰ কেৰাহীত জুই জ্বলোৱা হয়, আৰু সেয়া কেইদিনো জ্বলি থাকে, বহু মাইল দূৰৰ পৰাও দেখা যায়।

তলৰ দুৱাৰমুখৰ চাকিবোৰ সেই একেই জুই, ঘৰৰ মাপত — তামিল দেশৰ আটাইতকৈ পুৰণি চাকিৰ উৎসৱ, তাৰ সাহিত্যত দীপাৱলীতকৈয়ো পুৰণি।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• গধূলিৰ পৰা প্ৰতিটো দুৱাৰডলি, বেৰ আৰু খিৰিকীত মাটিৰ চাকিৰ শাৰী সজোৱা হয়, আৰু গোটেই সন্ধিয়া জ্বলাই ৰখা হয়।
• তিৰুৱণ্ণামলৈত মন্দিৰৰ ভিতৰত ৰাতিপুৱাৰ ভৰণী দীপমৰ পিছত, সন্ধিয়া অৰুণাচলৰ চূড়াত মহাদীপম জ্বলোৱা হয়।
• ভক্তসকলে ৰাতিটো খালী ভৰিৰে পাহাৰটোৰ চাৰিওফালে চৈধ্য কিলোমিটাৰ বাট বুলে — গিৰিৱলম।
• এই দিনৰ বাবে পৰি উৰুণ্ডৈ — গুৰেৰে বন্ধা আখৈৰ লাডু — আৰু আপ্পম বনোৱা হয়।

আৰু পোহৰৰ উৎসৱ