গোৱৰ্ধন পূজা (অন্নকূট)

কেতিয়া পৰে

কাৰ্তিক মাহৰ শুক্লপক্ষৰ প্ৰতিপদা তিথি, দীপাৱলীৰ পিছদিনা, অক্টোবৰ বা নৱেম্বৰত।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

বৃন্দাৱনৰ গৰখীয়াসকলে বৰষুণৰ দেৱতা ইন্দ্ৰলৈ তেওঁলোকৰ বছৰেকীয়া নৈবেদ্য সাজু কৰি আছিল, তেতিয়াই ল’ৰা কৃষ্ণই সুধিলে, যি পাহাৰৰ ঘাঁহে তেওঁলোকৰ গৰু পোহে সেই পাহাৰক এৰি দূৰৰ এজন দেৱতাক তেওঁলোকে কিয় ধন্যবাদ দিছে। তেওঁলোকে নৈবেদ্য গোৱৰ্ধন পাহাৰলৈ ঘূৰাই দিলে। ইন্দ্ৰই সাত দিনৰ ধুমুহাৰে উত্তৰ দিলে, আৰু কৃষ্ণই বাওঁহাতৰ কনিষ্ঠা আঙুলিত পাহাৰখন তুলি লৈ ইন্দ্ৰই হাৰ নমনালৈকে গাঁওখনৰ প্ৰতিজন মানুহ আৰু প্ৰতিটা পশুৰ ওপৰত ছাতিৰ দৰে ধৰি ৰাখিলে।

কাহিনীটো অহংকাৰৰ বিৰুদ্ধে আৰু ক্ষমতাশালীৰ ভয়ৰ বিৰুদ্ধে কোৱা হয়। পাহাৰখন আজিও তীৰ্থযাত্ৰীয়ে ভৰিয়ে ঘূৰি চায়, প্ৰায় একৈশ কিলোমিটাৰৰ এটা পৰিক্ৰমা।

মহাৰাষ্ট্ৰ আৰু গুজৰাটত এই একেটা দিনেই বলি প্ৰতিপদা বা পাড়ৱা, যিদিনা ৰজা বলি নিজৰ প্ৰজাক চাবলৈ ঘূৰি আহে, আৰু গুজৰাটত এইটোৱেই নতুন বছৰৰ প্ৰথম দিন।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• ৰন্ধা খাদ্যৰে, বা পাহাৰৰ আকৃতিত গোবৰেৰে এখন সৰু পাহাৰ সাজি গোৱৰ্ধন বুলি পূজা কৰা হয়; এইটোৱেই অন্নকূট, “অন্নৰ পাহাৰ”।
• কৃষ্ণৰ মন্দিৰবোৰে, বিশেষকৈ মথুৰা আৰু বৃন্দাৱনৰ আৰু স্বামীনাৰায়ণ পৰম্পৰাৰ মন্দিৰে, মূৰ্তিৰ আগত শ শ ব্যঞ্জন খাপে খাপে সজাই থয় আৰু পিছত সেয়া বিতৰণ কৰে।
• গৰু আৰু দমৰাক ধুই, ৰং সানি, মালা পিন্ধাই সকলোৰে আগেয়ে খুৱোৱা হয়।
• গুজৰাটী পৰিয়ালে দিনটো নতুন বছৰৰ প্ৰথম দিন হিচাপে ৰাখে: ৰাতিপুৱা মন্দিৰলৈ যোৱা আৰু “সাল মুবাৰক” শুভেচ্ছা।

আৰু পোহৰৰ উৎসৱ