কাহিনী
দীপাৱলী মানে “চাকিৰ শাৰী”. উত্তৰত চাকিবোৰ ৰামৰ বাবে: চৈধ্য বছৰ বনবাস আৰু ৰাৱণ বধৰ পিছত ৰাম, সীতা আৰু লক্ষ্মণ ঘূৰি আহোঁতে অযোধ্যাৰ মানুহে বাট পোহৰাই দিছিল। দক্ষিণত আগদিনটো নৰকাসুৰৰ ওপৰত কৃষ্ণৰ জয়ৰ, আৰু পশ্চিমত এইটোৱেই সেই দিন যেতিয়া ধনৰ দেৱী লক্ষ্মীয়ে পৃথিৱী ঘূৰি ফুৰে আৰু যিবোৰ ঘৰ পোহৰ আৰু চাফা, তাতেই সোমায়।
জৈনসকলে একেই ৰাতিটো মহাবীৰৰ নিৰ্বাণৰ বাবে ৰাখে, শিখসকলে গুৰু হৰগোবিন্দৰ কাৰাগাৰৰ পৰা মুক্তিৰ বাবে (বন্দী ছোড় দিৱস), আৰু বংগত ৰাতিটো কালী পূজাৰ। এটা আন্ধাৰ ৰাতি, পোহৰৰ বহুতো কাৰণ।
আটাইতকৈ সৰল ব্যাখ্যাটো জ্যোতিৰ্বিজ্ঞানৰ: বৰষুণে আকাশ চাফা কৰাৰ পিছত এইটোৱেই বছৰৰ আটাইতকৈ আন্ধাৰ অমাৱস্যা, আৰু প্ৰতিখন ঘৰে তাক জুইৰে উত্তৰ দিয়ে।