বিদ্যাৰম্ভ

কেতিয়া পৰে

বিজয়াদশমীৰ ৰাতিপুৱা, আহিনৰ শুক্লপক্ষৰ দশম দিন, ছেপ্টেম্বৰৰ শেষত বা অক্টোবৰত। সৰস্বতীৰ আগত কিতাপ থোৱা তিনি দিন ইয়াতেই শেষ হয়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

তিনি দিন কেৰালাই পঢ়া বন্ধ কৰে। অষ্টমীৰ সন্ধিয়া কিতাপ, সঁজুলি আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ সৰস্বতীৰ আগত থোৱা হয় (পূজাৱেপ্পু), মহানৱমীত সেইবোৰ নুচুৱে, আৰু বিজয়াদশমীৰ ৰাতিপুৱা ঘূৰাই তোলা হয় (পূজাএডুপ্পু)। বিদ্যা তলত থোৱাটো ঠিক সেয়েহে, যাতে জানি বুজি সেয়া পুনৰ তুলি লব পাৰি।

সেই ঘূৰাই তোলাটোৱেই শিশুটোৰ আৰম্ভণি। প্ৰায় তিনি বছৰীয়া শিশু এটিক গুৰুৰ কোলাত বহুৱাই, তাৰ আঙুলিটো ধৰি কেঁচা চাউলৰ থালত লিখোৱা হয়; তাৰ পিছত মৌত ডুবাই লোৱা সোণৰ আঙঠিৰে সেই একে আখৰকেইটা জিভাত লিখা হয়। লিখা কথাষাৰ হ'ল হৰি শ্ৰী গণপতয়ে নমঃ — মালায়ালম পাঠ্যপুথি এসময়ত এইটোৰেই খোল খাইছিল।

কোট্টায়মৰ ওচৰৰ পনচিক্কাড আৰু তিৰূৰৰ তুঞ্চন পৰম্বুত পুৱাৰ আগতেই শাৰী লাগে; তাত আধুনিক মালায়ালমৰ পিতৃ তুঞ্চত্তু এঝুত্তচ্ছনক সোঁৱৰা হয়। এটা ৰাতিপুৱাতে হাজাৰ হাজাৰ শিশুৱে আৰম্ভ কৰে, আৰু পাছদিনা বাতৰি কাকতত সিহঁতৰ ফটো ওলায়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• অষ্টমীৰ সন্ধিয়া পূজাৱেপ্পু: কিতাপ, হিচাপৰ বহী, সঁজুলি আৰু বাদ্যযন্ত্ৰ সৰস্বতীৰ ছবিৰ আগত স্তূপ কৰি চাকি জ্বলোৱা হয়; দশম দিনলৈকে সেই স্তূপৰ পৰা একোৱেই নোলোৱা হয়।
• শিশুটোৰ আঙুলি ধৰি চাউলত তাৰ প্ৰথম আখৰকেইটা লিখোৱা হয়, তাৰ পিছত সেই একে আখৰেই সোণেৰে মৌত তাৰ জিভাত।
• শিল্পী, চালক আৰু দোকানীয়েও সেই একে তিনি দিন নিজৰ সঁজুলি আৰু গাড়ীৰ বাবে পালন কৰে — নাম বেলেগ, আয়ুধ পূজা সেয়াই। কামৰ দিন সঁচাকৈয়ে হেৰায়।
• বাদ্যকাৰ আৰু নৃত্যশিল্পীয়ে বছৰৰ প্ৰথম পৰিৱেশন এই ৰাতিপুৱাই দিয়ে, আৰু বহু শিক্ষাৰ্থীয়ে জন্মদিন বা শিক্ষাবৰ্ষৰ তাৰিখ নহয়, আজিয়েই অনুশীলন পুনৰ আৰম্ভ কৰে।
• ডাঙৰ শিক্ষাৰ্থী আৰু কোনো বিষয়লৈ ঘূৰি অহা ডাঙৰসকলেও সেই একে শাৰীটোৱেই লিখে, গতিকে এই দিনটো কেৱল তিনি বছৰীয়াবোৰৰ নহয়।

পাতত কি

লিখাৰ পিছত মন্দিৰত পায়সম, আৰু ঘৰত পুনৰ খোল খোৱা বছৰটোৰ প্ৰথম সাঁজ: আৱিয়াল, পুলিশ্শেৰি আৰু ভাত।

আৰু বিজয় আৰু মুক্তি