বতুকম্মা

কেতিয়া পৰে

মহালয়া আমাৱস্যাৰ পৰা দুৰ্গাষ্টমীলৈ ন দিন, ছেপ্টেম্বৰৰ শেষত বা অক্টোবৰত। ই নৱৰাত্ৰিৰ এদিন আগতে আৰম্ভ হয় আৰু তাৰ দুদিন আগতেই শেষ হৈ যায়, গতিকে দুয়োটা পৰ্ব কাষে কাষে চলে যদিও একে পঞ্জিকা নচলায়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

বতুকম্মা মানে জীয়াই উঠা, মা। সজোৱা সেই ফুলৰ গোপুৰটোৱেই দেৱী: পিতলৰ থালত ঋতুৰ ফুল চক্ৰাকাৰে থাকে থাকে সজাই, ওপৰলৈ যাওঁতে সৰু হৈ আহে, আৰু আটাইতকৈ ওপৰত হালধিৰে গঢ়া এটা শঙ্কু, সেয়াই গৌৰী। ৰাতিপুৱা ঘৰতে সজাই সন্ধিয়া বাহিৰলৈ উলিয়াই অনা হয়।

ঋতুৱেই ইয়াক সম্ভৱ কৰে। বৰষুণ এইমাত্ৰ থামিছে, পুখুৰীবোৰ ভৰি আছে, আৰু খেতি নকৰা মাটিখিনি গুনুগু, তংগেড়ু, নাৰ্জি আৰু পদুমেৰে ভৰি পৰে। এইবোৰ এনে ফুল যিবোৰ কোনেও নিসিঁচে আৰু কোনেও নিবেচে; বৰষুণে এৰি থৈ যোৱাৰে সজোৱা পৰ্ব এইটো।

ন দিনৰ প্ৰতিটোৰে নিজা নাম আৰু নিজা নৈবেদ্য আছে, প্ৰথম দিনৰ এংগিলি পূলা বতুকম্মাৰ পৰা নৱম দিনৰ, আটাইতকৈ ডাঙৰ, চদ্দুলা বতুকম্মালৈ। ২০১৪ চনত তেলেংগানাই ইয়াক ৰাজ্যিক পৰ্ব বুলি ঘোষণা কৰে।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• সন্ধিয়া এটা আলিৰ তিৰোতাসকলে নিজৰ নিজৰ বতুকম্মা এখন চোতালত থৈ, তাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি হাত-তালি দি গান গায়। বাদ্য নাই; হাত-তালিয়েই তাল।
• যিমানে অধিক আহে সিমানে বৃত্তটো ডাঙৰ হৈ যায়, গান ৰাতিলৈকে চলে। সেই গানবোৰ পৰম্পৰাৰ নিজা, মাকৰ পৰা জীয়েকলৈ অহা, কেতিয়াও লিখি থোৱা নহয়।
• নৱম সন্ধিয়া বতুকম্মাবোৰ শোভাযাত্ৰাৰে পুখুৰী, জান বা হুচেইন চাগৰলৈ নি পানীত থৈ আঁতৰাই দিয়া হয়; ফুলবোৰ পানীৰেই হৈ ৰয়।
• এৰি দিয়াৰ আগতে ওপৰৰ হালধিৰ গৌৰীক তুলি ৰখা হয়, আৰু তিৰোতাসকলে ইজনীয়ে সিজনীক তাৰে চেনেহ কৰে।
• বিয়া নোহোৱা ছোৱালীবোৰে তাৰ আগৰ সপ্তাহত বোড্ডেম্মা খেলে, মাটি আৰু ফুলেৰে গঢ়া; বতুকম্মা আৰম্ভ হোৱা দিনাই সেয়া শেষ হয়।

পাতত কি

মলীদা, ৰুটি গুৰ আৰু ঘিউত মোহাৰি লোৱা, আৰু চত্তুপিণ্ডী। দিনবোৰৰ নামেই নৈবেদ্য: তিয়াই থোৱা চাউল, গুৰ দিয়া মগু দালি, তিল, আৰু শেষ দিনা পাঁচ বিধ চদ্দি ভাত — দৈ, তেঁতেলী, নেমু, নাৰিকল আৰু তিল।

আৰু বিজয় আৰু মুক্তি