ঈদে মিলাদুন্নবী

কেতিয়া পৰে

ইছলামী বছৰৰ তৃতীয় মাহ ৰবিউল আউৱালৰ বাৰ তাৰিখ। শ্বিয়া পৰম্পৰাই ইয়াক সোতৰ তাৰিখে ৰাখে। ইছলামী পঞ্জিকা জোনৰ হিচাপত চলে, সেয়ে তাৰিখটোৱে গ্ৰেগৰীয় বছৰৰ মাজেৰে ঘূৰি ফুৰে।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

মুহাম্মদৰ জন্ম হৈছিল মক্কাত, প্ৰায় ৫৭০ খ্ৰীষ্টাব্দত, হাতীৰ বছৰ বুলি কোৱা বছৰটোত। সৰুতেই তেওঁ পিতৃ-মাতৃহীন হ’ল, বাণিজ্য পথত কাফেলাৰ কাম কৰিলে, খাদিজাক বিয়া কৰালে, আৰু চল্লিশ বছৰ বয়সত চহৰৰ বাহিৰৰ এটা গুহাত প্ৰথম প্ৰত্যাদেশ পালে।

ইছলামৰ প্ৰথম শতিকাকেইটাত দিনটো পালন কৰা হোৱা নাছিল। মিচৰৰ ফাতিমীয় শাসনৰ সময়ত ই এটা ৰাজহুৱা উৎসৱ হৈ পৰিল আৰু তাৰ পৰাই সিঁচৰতি হ’ল, আৰু ত্ৰয়োদশ শতিকাত এৰবিলত হোৱা মহা উদযাপনটোৰ কথাই ইতিহাস লিখকসকলে লিখি থৈ গৈছে।

দিনটো একেবাৰে পালন কৰা উচিত নে নহয়, সেয়া এটা পুৰণি আৰু এতিয়াও খোলা তৰ্ক। ছুন্নী জগতৰ বেছিভাগ আৰু শ্বিয়া জগতে ইয়াক পালন কৰে; ছালাফী পণ্ডিত আৰু চৌদি আৰবৰ মত হ’ল, নবীয়ে নিজে পালন নকৰা উৎসৱ এটা নতুনকৈ যোগ কৰা উচিত নহয়, আৰু তাত দিনটো পালন কৰা নহয়। এফালৰ কথাকেই সকলোৰে ৰীতি বুলি দেখুওৱাতকৈ এইটো কোৱাটোৱেই সৎ।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• নবীৰ জীৱনী পাঠ কৰা হয় — মৌলিদ কবিতা, আল-বুচিৰীৰ বুৰদা, আৰু দক্ষিণ এছিয়াত নাত, উৰ্দু আৰু ফাৰ্চীত গোৱা প্ৰশংসাগীত।
• বাট-পথ আৰু মছজিদ পোহৰ আৰু সেউজীয়া পতাকাৰে সজোৱা হয়; ভাৰত, পাকিস্তান আৰু ইণ্ডোনেছিয়াত শোভাযাত্ৰাই ওৰে ৰাতি নিচান লৈ ফুৰে।
• খাদ্য ৰান্ধি বিলোৱা হয়, আৰু দিনটো দান আৰু দুখীয়াক খুৱোৱাৰ দিন।
• মুছলিম সংখ্যাগৰিষ্ঠ বেছিভাগ দেশত আৰু ভাৰততো দিনটো ৰাজহুৱা বন্ধ, য’ত ইয়াক বৰাৱাফাত বা মিলাদ-উন-নবী বোলা হয়।
• ছুফী তৰিকাবোৰত ৰাতিটো শোভাযাত্ৰা নহয়, জিকিৰ — স্মৰণৰ এটা সভা।

আৰু দেৱতা, সাধু আৰু গুৰুৰ জন্মতিথি