গুৰু নানক জয়ন্তী

কেতিয়া পৰে

কাৰ্তিক মাহৰ পূৰ্ণিমা, নৱেম্বৰত। গুৰু নানকৰ জন্ম ১৪৬৯ চনত হৈছিল; কিছু ইতিহাসবিদে দিয়া এপ্ৰিলৰ তাৰিখটোৰ ঠাইত শিখ গণনাই জন্মদিনটো এই পূৰ্ণিমাতেই ৰাখে।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

নানকৰ জন্ম হৈছিল তলৱণ্ডীত — আজিৰ পাকিস্তানৰ নানকানা সাহিব — মুছলমান শাসিত এখন দেশৰ এটা হিন্দু পৰিয়ালত। তেওঁ হিচাপ ৰখীয়াৰ চাকৰি কৰিছিল, বিয়া কৰাইছিল, দুটা পুত্ৰ আছিল, আৰু ত্ৰিশ বছৰমান বয়সত এদিন নৈত গা ধুবলৈ নামি তিনিদিন ওলাই নাহিল। ঘূৰি আহি তেওঁ ক’লে: হিন্দু বুলি কোনো নাই, মুছলমান বুলি কোনো নাই।

তাৰ পিছৰ পঁচিশ বছৰ তেওঁ খোজ কাঢ়িয়েই কটালে — মক্কালৈ, বাগদাদলৈ, অসমলৈ, শ্ৰীলংকালৈ — লগত মৰ্দানা নামৰ এজন মুছলমান সংগী, যিয়ে তেওঁ গাই থাকোঁতে ৰবাব বজাইছিল। তেওঁ যি শিকালে সেয়া তিনি শাৰীতে ধৰে: নাম সোঁৱৰক, সৎভাৱে উপাৰ্জন কৰক, আৰু যি আছে তাক ভগাই লওক।

শেষত তেওঁ কৰতাৰপুৰত থিতাপি ল’লে, খেতি কৰিলে, আৰু নিজৰ পৰিয়ালৰ পৰা নহয়, অনুগামীসকলৰ মাজৰ পৰাই উত্তৰাধিকাৰী বাছি ল’লে। তেওঁৰ পিছত ন জন গুৰু হ’ল, আৰু দশমজনে উত্তৰাধিকাৰ গ্ৰন্থখনতে থৈ গ’ল।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• দিনটোৰ আগৰ আঠচল্লিশ ঘণ্টা একেৰাহে, মাজত নাথামি গুৰু গ্ৰন্থ সাহিব আদিৰ পৰা শেষলৈ পঢ়া হয় — অখণ্ড পাঠ, পাঠকসকলে পাল পাতি চলাই নিয়ে।
• আগদিনা ৰথত থোৱা গ্ৰন্থখনৰ পিছে পিছে বাটে-পথে নগৰ কীৰ্তন ওলায়, আগত পঞ্জ প্যাৰেৰ প্ৰতীক হৈ কেশৰীয়া কাপোৰ পিন্ধা পাঁচজন মানুহ, লগত শব্দ কীৰ্তন আৰু বহু সময়ত শিখৰ যুদ্ধকলা গতকাৰ প্ৰদৰ্শন।
• দিনটো নিজে পুৱতি নিশা চাৰি বজাৰ পৰা আসা দী ৱাৰেৰে আৰম্ভ হয়, তাৰ পিছত দুপৰীয়ালৈকে কীৰ্তন আৰু আলোচনা।
• ধৰ্ম বা জাতি নাচাই সকলোলৈ মুকলি বিনামূলীয়া ৰন্ধনশাল লংগৰ ওৰে দিন চলে; দান কৰাটো নহয়, খোৱাটো আৰু সকলোৱে একেলগে মাটিত বহি খোৱাটোৱেই ইয়াৰ মূল কথা।
• আটাইতকৈ ডাঙৰকৈ পালন হয় পাকিস্তানৰ নানকানা সাহিবত, য’লৈ দিনটোৰ বাবে ভাৰতৰ পৰা তীৰ্থযাত্ৰী সীমা পাৰ হৈ যায়, আৰু অমৃতসৰৰ স্বৰ্ণমন্দিৰত, য’ত ৰাতি পোহৰ জ্বলে আৰু পুখুৰীৰ পানীত তাৰ প্ৰতিবিম্ব পৰে।

আৰু দেৱতা, সাধু আৰু গুৰুৰ জন্মতিথি