কাহিনী
গণেশ পাৰ্বতী আৰু শিৱৰ হাতীৰ মূৰ থকা পুত্ৰ, বাধা আঁতৰোৱা দেৱতা, আৰু যিকোনো কামৰ আৰম্ভণিতে যিজনৰ নাম লোৱা হয়। মাকে নিজৰ গাৰ মলিৰে তেওঁক গঢ়ি নিজৰ দুৱাৰ ৰখিবলৈ থৈছিল; শিৱে তেওঁক নিচিনি মূৰটো কাটি পেলালে, আৰু প্ৰথমে পোৱা প্ৰাণীটোৰ — এটা হাতীৰ — মূৰ লগাই তেওঁক ঘূৰাই আনিলে।
এই দিনা ঘৰতে গণেশৰ পূজা কৰাটো বহুত পুৰণি, কিন্তু ৰাজহুৱা উৎসৱটো ঊনৈশ শতিকাৰ সৃষ্টি। ১৮৯৩ চনত লোকমান্য তিলকে পুণেত ঘৰুৱা পূজাটোক চুবুৰীৰ উৎসৱলৈ সলনি কৰিলে, ইংৰাজৰ শাসনৰ কালত মানুহক বৰ সংখ্যাত গোট খোৱাৰ এটা বৈধ কাৰণ দি। পেণ্ডেল (উৎসৱৰ তম্বু), দহ দিনৰ গীত-বাদ্য আৰু বিসৰ্জনৰ শোভাযাত্ৰা — আটাইবোৰেই তেতিয়াৰ পৰা।
মুম্বাইৰ লালবাগচা ৰজা, ১৯৩৪ চনৰ পৰা স্থাপন হৈ অহা মূৰ্তিটো, দহ দিনত দহ লাখতকৈ অধিক দৰ্শনাৰ্থী টানে; গণেশোৎসৱেই চহৰখনৰ বছৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ অনুষ্ঠান।