কাহিনী
ন বছৰ বয়সতে তেওঁ দশম গুৰু হৈছিল, যেতিয়া কাশ্মীৰী হিন্দুৰ নিজৰ ধৰ্ম পালনৰ অধিকাৰৰ পক্ষে থিয় দিয়াৰ বাবে তেওঁৰ দেউতাক গুৰু তেগ বাহাদুৰক দিল্লীত মৃত্যুদণ্ড দিয়া হৈছিল।
১৬৯৯ চনত আনন্দপুৰত তেওঁ সমবেত জনতাৰ পৰা এটা মূৰ খুজিছিল। এজনৰ পিছত এজনকৈ পাঁচজন আগবাঢ়ি আহিল; তেওঁ প্ৰতিজনকে তম্বুৰ পিছফালে লৈ গৈ এখনকৈ তৰোৱাল লৈ ঘূৰি আহিল, তাৰ পিছত পাঁচজনকে জীয়াই বাহিৰলৈ আনিলে। সেই পাঁচজনেই খালছাৰ প্ৰথম, আৰু তাৰ পিছত তেওঁ নিজেই তেওঁলোকৰ পৰা দীক্ষা ল’লে।
মোগল যুদ্ধত তেওঁ চাৰিওটা পুত্ৰ আৰু মাতৃক হেৰুৱাইছিল — দুজন ৰণক্ষেত্ৰত, দুজনক ন আৰু সাত বছৰ বয়সত ছিৰহিন্দত বেৰৰ ভিতৰত গাঁথি দিয়া হৈছিল। জীৱিত গুৰুৰ পৰম্পৰা তেওঁ শেষ কৰিলে, উত্তৰাধিকাৰ গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবকেই দি।