হনুমান জয়ন্তী

কেতিয়া পৰে

ভাৰতৰ সৰহভাগে চৈত্ৰৰ পূৰ্ণিমা পালন কৰে, মাৰ্চৰ শেষত বা এপ্ৰিলত। অন্ধ্ৰ আৰু তেলেংগানাই বৈশাখৰ কৃষ্ণপক্ষৰ দশমী তিথি ৰাখে, প্ৰায় ছয় সপ্তাহ পিছত; কৰ্ণাটকে ডিচেম্বৰত মাৰ্গশীৰ্ষৰ পূৰ্ণিমা, আৰু তামিলনাডুৱে মাৰ্গলিৰ অমাৱস্যা।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

হনুমান বতাহৰ দেৱতা বায়ু আৰু অঞ্জনাৰ পুত্ৰ, আৰু ৰামৰ ভক্তসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ। শিশু অৱস্থাত তেওঁ সূৰ্যক এটা ফল বুলি ভাবি তালৈ জঁপিয়াইছিল আৰু ইন্দ্ৰৰ বজ্ৰত তলত পৰিছিল; দেৱতাসকলে ক্ষতিপূৰণ হিচাপে তেওঁক সেই বৰবোৰ দিলে যিয়ে তেওঁক অপ্ৰতিৰোধ্য কৰি তুলিলে।

ৰামায়ণত তেওঁ সীতাক বিচাৰি এক জঁপতে সাগৰ পাৰ হৈ লঙ্কা পায়, নেজেৰে চহৰখন জ্বলাই দিয়ে, আৰু লক্ষ্মণক কোন বনৌষধিয়ে বচাব সেয়া ঠাৱৰ কৰিব নোৱাৰি গোটেই পাহাৰখনেই তুলি আনে। সেৱাৰ বাহিৰে তেওঁ আন একো নিবিচাৰে। সম্পূৰ্ণৰূপে মৰমৰ সেৱাত অৰ্পণ কৰা শক্তিকেই দিনটোৱে সন্মান জনায়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• হনুমান চালিছা, তুলসীদাসৰ চল্লিশটা স্তুতিৰ পদ, পাঠ কৰা হয়, প্ৰায়ে মন্দিৰত দিনটোত ১০৮ বাৰ।
• মূৰ্তিত তেলত মিহলোৱা সেন্দূৰ সনা হয়, কিয়নো সীতাই ৰামৰ দীৰ্ঘায়ুৰ বাবে সেন্দূৰ সানে বুলি জানিব পাৰি হনুমানে এসময়ত নিজৰ গোটেই গা সেন্দূৰেৰে ঢাকি লৈছিল।
• মল্লযোদ্ধা আৰু ব্যায়ামবিদসকলে দিনটো পালন কৰে; আখৰা (পৰম্পৰাগত ব্যায়ামাগাৰ) তেওঁলোকৰ বাবে হনুমানৰ থান।
• ৰামায়ণৰ যি কাণ্ডটো হনুমানৰ নিজৰ, সেই সুন্দৰ কাণ্ডৰ পাঠ দিনটো ধৰি চলে।

আৰু দেৱতা, সাধু আৰু গুৰুৰ জন্মতিথি