কাহিনী
প্ৰায়শ্চিত্তৰ দিনটোৱেই ইহুদী বছৰটোৰ আটাইতকৈ পবিত্ৰ দিন — ৰশ হাশানাত লিখা বিচাৰ এই দিনাই মোহৰ মৰা হয়। মন্দিৰ থকা কালত বছৰত এই এদিনেই মহাপুৰোহিত অতি পবিত্ৰ স্থানত সোমাইছিল, আৰু চিঠি খেলি দুটা ছাগলী বাছি লোৱা হৈছিল — এটা ঈশ্বৰৰ বাবে, আনটোক মানুহৰ পাপ কঢ়িয়াই মৰুভূমিলৈ পঠিওৱা হৈছিল, সেই বলিৰ ছাগলী। মন্দিৰ ভাঙি যোৱাৰ পিছৰ পৰা দিনটো কেৱল প্ৰাৰ্থনা, উপবাস আৰু পাপ স্বীকাৰৰ।
পৰম্পৰাই ধৰে যে এই দিনে কেৱল ঈশ্বৰৰ বিৰুদ্ধে কৰা পাপৰহে প্ৰায়শ্চিত্ত হয়; আন এজন মানুহৰ প্ৰতি কৰা অন্যায় আগেয়ে সেই মানুহজনৰ লগতে ঠিক কৰি ল’ব লাগে, আৰু সেয়েহে আগৰ দিনকেইটা ক্ষমা খোজাতে যায়। ইজ্ৰায়েলত গোটেই দেশখন ৰৈ যায়: গাড়ী নচলে, সম্প্ৰচাৰ নহয়, আৰু খালী হৈ পৰা ঘাইপথবোৰ চাইকেল চলোৱা ল’ৰা-ছোৱালীৰে ভৰি পৰে।