মহা শিৱৰাত্ৰি

কেতিয়া পৰে

মাঘ মাহৰ (উত্তৰৰ হিচাপত ফাল্গুনৰ) কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্দশী তিথি, অমাৱস্যাৰ আগৰ ৰাতিটো, ফেব্ৰুৱাৰী বা মাৰ্চৰ আৰম্ভণিত। শিৱৰাত্ৰি প্ৰতি মাহে এবাৰকৈ পৰে; এইটোৱেই তাৰ ভিতৰৰ আটাইতকৈ ডাঙৰটো।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

এই ৰাতিটোৰ বাবে তিনিটা কাহিনী কোৱা হয়। শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ বিয়া এই ৰাতিতে হৈছিল। সাগৰ মন্থনৰ পৰা ওলোৱা বিষ শিৱে খাই কণ্ঠতে ধৰি ৰাখিছিল, আৰু সেই বিষ যাতে গাত সিঁচৰতি নহয় তাৰ বাবে পাৰ্বতী আৰু দেৱতাসকলে তেওঁক গোটেই ৰাতি জগাই ৰাখিছিল। আৰু এই ৰাতিতে শিৱ প্ৰথমবাৰ আদি-অন্ত নথকা পোহৰৰ স্তম্ভ (জ্যোতিৰ্লিংগ) ৰূপে প্ৰকট হৈছিল, যাৰ জোখ ব্ৰহ্মা বা বিষ্ণু কোনেও ল’ব নোৱাৰিলে।

পুৰাণে ইয়াৰ লগত এজন চিকাৰীৰ কথা যোগ দিয়ে, যিয়ে বাঘৰ পৰা ৰক্ষা পাবলৈ গোটেই ৰাতি এজোপা বেলগছত কটালে আৰু টোপনি নাহিবলৈ পাত ছিঙি পেলাই থাকিল, আৰু নাজানিলে যে সেই পাতবোৰ তলৰ এটা লিংগৰ ওপৰত পৰি আছে। নজনাকৈ কৰা সেই পূজাই তেওঁক ৰক্ষা কৰিলে। কাহিনীটো এইবাবেই কোৱা হয় যাতে কোনেও নিজৰ পূজাটোক ইমান সৰু বুলি নাভাবে যে সেয়া গণিবই নালাগে।

ৰাতিটো শীতৰ শেষ আন্ধাৰো; জোন আটাইতকৈ ক্ষীণ হৈ থাকে, আৰু পুৱালৈকে জাগি থকাটোৱেই তাৰ বাবে পৰম্পৰাৰ উত্তৰ।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• দিনটো ধৰি ব্ৰত, বেছি হ’লে ফল আৰু গাখীৰ, আৰু গোটেই ৰাতি টোপনি নাই।
• ৰাতিৰ চাৰিটা প্ৰহৰৰ প্ৰতিটোতে লিংগৰ অভিষেক কৰা হয়: গাখীৰ, দৈ, মৌ, ঘিউ, চেনি আৰু পানীৰে, তাৰ পিছত বেলপাতেৰে সজোৱা হয় — সেই তিনিপতীয়া ডালটো শিৱৰ নিজৰ।
• ওঁ নমঃ শিৱায় জপা হয়, ৰুদ্ৰম পাঠ কৰা হয়, আৰু মন্দিৰত শিৱ পুৰাণ উচ্চস্বৰে পঢ়া হয়।
• বাৰটা জ্যোতিৰ্লিংগ মন্দিৰ, বাৰাণসীৰ কাশী বিশ্বনাথ আৰু কাঠমাণ্ডুৰ পশুপতিনাথত আটাইতকৈ বেছি ভিৰ হয়; ইশা ফাউণ্ডেশ্যনৰ কোয়েম্বাটুৰৰ জাগৰণ গীত-বাদ্যৰে গোটেই ৰাতি চলে।

আৰু উপবাস আৰু জাগৰণ