হৰতালিকা তীজ

কেতিয়া পৰে

ভাদ্ৰ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ তৃতীয়া তিথি, গণেশ চতুৰ্থীৰ আগৰ দিনটো, আগষ্টৰ শেষত বা ছেপ্টেম্বৰত।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

পাৰ্বতীয়ে শিৱকেই বিচাৰিছিল, আন কাকো নহয়। তেওঁৰ দেউতাকে বিষ্ণুক ঠিক কৰি থৈছিল, সেয়ে তেওঁৰ সখীয়ে তেওঁক হৰুৱাই এটা হাবিৰ গুহালৈ লৈ গ’ল — “হৰিণ” মানে হৰুৱাই নিয়া আৰু “আলিকা” মানে সখী, নামটোৰ এইটোৱেই এটা ব্যাখ্যা। তাত তেওঁ বালিৰে এটা লিংগ গঢ়িলে আৰু শিৱ আহি বিয়াত ৰাজী নোহোৱালৈকে আহাৰ-পানী নোলোৱাকৈ ব্ৰত ৰাখিলে।

গতিকে দিনটো এগৰাকী নাৰীৰ নিজৰ বাছনিৰ কথা, আৰু কঠিন ব্ৰতৰ মাজেৰে সেই বাছনি ৰাখি যোৱাৰ কথা। বিবাহিতা মহিলাই স্বামীৰ বাবে ব্ৰত ৰাখে; অবিবাহিতাই যি স্বামী পাব বুলি আশা কৰে, তেওঁৰ বাবে।

কৰ্ণাটকত এই একেটা তিথিয়েই গৌৰী হব্ব, আৰু কাহিনীৰ কাঠামোটো বেলেগ: গৌৰী সেইদিনৰ বাবে বাপেকৰ ঘৰলৈ আহে, আৰু পিছদিনা ৰাতিপুৱা তেওঁৰ পুত্ৰ গণেশ আহি তেওঁক ঘূৰাই লৈ যায়। যি ঘৰে চতুৰ্থীৰ দিনা গণেশ স্থাপন কৰে, সেই ঘৰে আগৰ দিনা গধূলি তেওঁৰ মাকক স্থাপন কৰে।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• এটা নিৰ্জলা ব্ৰত — আহাৰো নাই, পানীও নাই — দিনটো ধৰি আৰু প্ৰায়ে গোটেই ৰাতিও, পিছদিনা ৰাতিপুৱা ভঙা হয়।
• বালি বা মাটিৰে শিৱ আৰু পাৰ্বতীৰ মূৰ্তি গঢ়ি, কাপোৰ পিন্ধাই, চাকি, গীত আৰু কাহিনী পঢ়াৰে গোটেই ৰাতি পূজা কৰা হয়।
• কৰ্ণাটকত ঘৰত এটা সজোৱা গৌৰী মূৰ্তি বা হালধিৰ শংকু থিয় হৈ থাকে, আৰু বিবাহিতা মহিলাই বাগিনা — শস্য, খাৰু, হালধি আৰু ব্লাউজৰ কাপোৰ ভৰোৱা এখন কুলা — পৰস্পৰে বিনিময় কৰে।
• উত্তৰত সেউজীয়া দিনটোৰ ৰং, হাতত মেন্দি আৰু নতুন খাৰু; নেপালত মহিলাসকলে পশুপতিনাথত ৰঙা কাপোৰ পিন্ধি নাচে।

আৰু উপবাস আৰু জাগৰণ