কাহিনী
কুৰুক্ষেত্ৰত ভীষ্ম শৰশয্যাত শুই আছিল, নিজৰ মৃত্যু আঁতৰাই ৰাখি — কাৰণ মৃত্যুৰ সময় তেওঁ নিজেই বাছি ল’ব পাৰিছিল। যুদ্ধ শেষ হৈছিল আৰু যুধিষ্ঠিৰে ধৰ্মৰ বিষয়ে প্ৰশ্ন লৈ তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছিল, আৰু বুঢ়া মানুহজনে দিনৰ পিছত দিন উত্তৰ দি গৈছিল।
আটাইতকৈ নিশ্চিত আৰু আটাইতকৈ চুটি পথটো কি বুলি সোধাত তেওঁ বিষ্ণুৰ হাজাৰ নাম দিলে — বিষ্ণু সহস্ৰনাম। বৈষ্ণৱ পৰম্পৰাত এইটোৱেই আটাইতকৈ চিনাকি সংস্কৃত পাঠ, আৰু আজি ইয়াক আদিৰ পৰা শেষলৈকে পঢ়া হয়।
দেহ ত্যাগ কৰাৰ আগতে তেওঁ সূৰ্যৰ উত্তৰায়ণলৈ ঘূৰাৰ বাবে ৰৈ আছিল। একেই শুক্লপক্ষৰ অষ্টমী তিথি, ভীষ্ম অষ্টমী, তেওঁৰ মৃত্যুৰ দিন হিচাপে পালন কৰা হয়, আৰু তেওঁৰ বংশৰ নোহোৱাসকলেও নাম লৈ তেওঁলৈ পানী দিয়ে।