কৰৱা চৌথ

কেতিয়া পৰে

কাৰ্তিক মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্থী তিথি (দক্ষিণৰ গণনাত আশ্বিন), দীপাৱলীৰ প্ৰায় ন’ দিন আগত, অক্টোবৰ বা নৱেম্বৰত। ব্ৰত চন্দ্ৰোদয়ত শেষ হয়, আৰু সেই সময়টো পঞ্জিকাই প্ৰতিখন চহৰৰ বাবে দিয়ে।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

কৰৱা হ’ল মহিলাসকলে ইজনে সিজনক দিয়া মুখ থকা সেই মাটিৰ কলহটো, আৰু চৌথ মানে চতুৰ্থ দিন। স্বামীৰ দীঘল জীৱনৰ বাবে বিবাহিতা মহিলাই এই ব্ৰত ৰাখে, আৰু এইটো উত্তৰ-পশ্চিমৰ উৎসৱ: পঞ্জাব, হৰিয়ানা, ৰাজস্থান, দিল্লী আৰু পশ্চিম উত্তৰ প্ৰদেশ।

পূজাত কোৱা কাহিনীটো ৰাণী বীৰাৱতীৰ। ভোকত দুৰ্বল হৈ পৰা তেখেতক সাতজন ভায়েকে গছৰ ওপৰত এখন আইনা ধৰি জোন উঠিছে বুলি ভুলাই দিলে; তেখেতে ব্ৰত ভাঙিলে আৰু স্বামী তেতিয়াই ঢুকাল। তেখেতে গোটেইটো ব্ৰত আকৌ ৰাখিলে আৰু স্বামী ঘূৰি আহিল। সঁচা জোনটো নোলোৱালৈকে ব্ৰত ভঙা নাযায়।

দিনটো হয়তো পুৰুষসকল যুদ্ধলৈ যোৱাৰ আগৰ মহিলাসকলৰ দিন হিচাপে আৰম্ভ হৈছিল, নহ’লে নতুন কইনাই স্বামীৰ গাঁৱত এগৰাকী সখী বাছি লোৱা বন্ধুত্বৰ দিন হিচাপে; ৰীতিবোৰত এতিয়াও দুয়োটা পঢ়াই ৰৈ গৈছে।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• পুৱতি নিশা সৰগী: শাহুৱেকে ফল, মিঠাই আৰু ফেনিয়া (ছেঁৱই) পঠিয়ায়, যিখিনি মহিলাগৰাকীয়ে সূৰ্যোদয়ৰ আগতে খায়; তাৰ পিছত জোন নোলোৱালৈকে একো নহয়, পানীও নহয়।
• আগদিনা গধূলি হাতত মেন্দী দিয়া হয়, আৰু গোটেই দিনটো নতুন কাপোৰ পিন্ধা হয়, বহু সময়ত বিয়াৰ কাপোৰখনেই, লগতে বিবাহিতা মহিলাৰ খাৰু আৰু সেন্দুৰ।
• দুপৰীয়া মহিলাসকলে নিজৰ কলহ আৰু থালি লৈ চক্ৰাকাৰে বহে আৰু সেইবোৰ ঘূৰাই ঘূৰাই দিয়ে, আৰু ইফালে কাহিনীটো (কৰৱা চৌথ কথা) কোৱা হয়।
• চন্দ্ৰোদয়ত চালনিৰ মাজেৰে জোনটো চোৱা হয়, তাৰ পিছত সেই একেখন চালনিৰেই স্বামীৰ মুখ; তেওঁ পত্নীক প্ৰথম ঢোক পানী আৰু প্ৰথম গ্ৰাস খুৱাই দিয়ে, আৰু ব্ৰত শেষ হয়।

আৰু উপবাস আৰু জাগৰণ