বৰলক্ষ্মী ব্ৰত

কেতিয়া পৰে

শ্ৰাৱণৰ পূৰ্ণিমাৰ আগৰ শুক্ৰবাৰ, জুলাইৰ শেষত বা আগষ্টত। পূৰ্ণিমাটোৱেই যদি শুক্ৰবাৰে পৰে, তেন্তে ব্ৰতটো তাৰ আগৰ শুক্ৰবাৰৰ।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

বৰলক্ষ্মী মানে বৰ দিয়া লক্ষ্মী। স্কন্দপুৰাণত শিৱই পাৰ্বতীক এই ব্ৰত দিয়ে, আৰু ইয়াক কোৱা হৈছে মগধৰ চাৰুমা নামৰ এগৰাকী মহিলাৰ মাজেৰে, যিয়ে ব্ৰতটো পালন কৰিছিল আৰু যাৰ ঘৰ সোণেৰে ভৰি পৰিছিল — আৰু যিয়ে তাৰ পিছত পদ্ধতিটো নিজৰ ওচৰতে ৰাখি নথৈ চুবুৰীয়াক শিকাই দিছিল।

সেইদিনা আঠ লক্ষ্মীক একেলগে আহ্বান কৰা হয়: ধন, শস্য, সাহস, জয়, সন্তান, জ্ঞান, আৰু বাকীবোৰক ব্যৱহাৰযোগ্য কৰি তোলা দুয়োগৰাকী — আৰম্ভণিৰ লক্ষ্মী আৰু যি ৰৈ যায় তাৰ লক্ষ্মী।

এইটো ঘৰুৱা উৎসৱ, ইয়াৰ কেন্দ্ৰত কোনো মন্দিৰ নাই। দেৱীক ঘৰলৈ মতা হয়, এটা কলহত বহুওৱা হয়, এদিনৰ বাবে অতিথিৰ দৰে চোৱা হয়, আৰু ধন্যবাদ জনোৱা হয়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• পিতলৰ বা মাটিৰ এটা কলহ চাউল বা পানীৰে ভৰাই তাত শাৰী পিন্ধোৱা হয়, গহনা ওলোমাই দিয়া হয়, আৰু ওপৰত নাৰিকল আৰু আমৰ পাত থোৱা হয়; আগফালে লক্ষ্মীৰ এখন মুখ লগোৱা হয়।
• হালধিৰে ন বা এঘাৰ ডাল সূতা একেলগে বান্ধি পূজাৰ পিছত সোঁহাতত পিন্ধা হয়; যোৱা বছৰৰ সূতাডাল তাৰ আগতেই খুলি পেলোৱা হয়।
• মিঠাই নয়ৰ হিচাপত আগবঢ়োৱা হয় — অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ আৰু তেলেংগানাত ন ধৰণৰ জলপান, তামিলনাডুত পায়সম আৰু কোলুক্কট্টৈ — আৰু চুবুৰীয়াক মাতি আনি তাম্বূলম দিয়া হয়, অৰ্থাৎ হালধিৰে সৈতে পাণ আৰু এটুকুৰা ব্লাউজৰ কাপোৰ।
• ইয়াক মূলতঃ বিবাহিতা মহিলাসকলেই পালন কৰে, অন্ধ্ৰপ্ৰদেশ, তেলেংগানা, কৰ্ণাটক আৰু তামিলনাডুত, আৰু পূজাখনৰ সমানেই ডাঙৰ কথা হৈছে কাক নিমন্ত্ৰণ কৰা হয় সেয়া।

আৰু উপবাস আৰু জাগৰণ