বৈকুণ্ঠ একাদশী

কেতিয়া পৰে

সূৰ্য ধনু ৰাশিত থকা মাহটোৰ শুক্লপক্ষৰ একাদশ তিথি (একাদশী) — চান্দ্ৰ গণনাত মাৰ্গশীৰ্ষ বা পৌষ, ডিচেম্বৰৰ শেষত বা জানুৱাৰীৰ আৰম্ভণিত। নিয়মটো সৌৰ হোৱাৰ বাবে কোনো কোনো বছৰত একেটা দিনেই মোক্ষদা একাদশী আৰু আন বছৰত পুত্ৰদা একাদশী হয়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

বিষ্ণুৰ স্বৰ্গ হ’ল বৈকুণ্ঠ, আৰু তাৰ উত্তৰ দুৱাৰখন এই এদিনৰ বাবেহে খোলা থাকে বুলি ধৰা হয়। যিবোৰ মন্দিৰত এনে এখন দুৱাৰ আছে — শ্ৰীৰংগমৰ পৰমপদ ৱাসল, তিৰুমালাৰ বৈকুণ্ঠ দ্বাৰম — সেইবোৰে পুৱাৰ আগতে সেইখন খুলি দি শাৰীটোক তাৰ মাজেৰে যাব দিয়ে।

পদ্মপুৰাণে দিনটোক এক ৰূপ দিয়ে: বিষ্ণুৰ পৰা জন্ম হোৱা এগৰাকী কন্যা, যিয়ে মুৰা নামৰ অসুৰটোক তাৰ টোপনিতে পৰাস্ত কৰিছিল, আৰু বৰ পাইছিল যে যিয়েই তেওঁৰ দিনটোত উপবাস কৰিব, তেওঁ নিজে কৰা কামৰ পৰা মুক্ত হ’ব। তেওঁৰ নামেই একাদশী, আৰু প্ৰতিটো পক্ষৰ একাদশ দিনটো তেওঁৰেই; শাস্ত্ৰই এইটোকেই আটাইতকৈ ডাঙৰ বুলি কয়।

তেলুগুভাষীয়ে ইয়াক মুক্কোটি একাদশী বোলে, অৰ্থাৎ তিনি কোটিৰ একাদশী, কাৰণ সেইদিনা দেৱতাসকল পৃথিৱীলৈ নামি আহে বুলি কোৱা হয়। কেৰালাত ডাঙৰ দিনটো হ’ল তাতে থকা কৃষ্ণ মন্দিৰৰ গুৰুৱায়ূৰ একাদশী।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• আগৰ দিনৰ সূৰ্যাস্তৰ পৰা সম্পূৰ্ণ উপবাস, ওৰে ৰাতি পাঠ আৰু গীতেৰে সাৰে থকা, আৰু পিছদিনা ৰাতিপুৱা দ্বাদশী আৰম্ভ হোৱাৰ পিছত উপবাস ভংগ।
• ৰাতিৰ শেষ প্ৰহৰত দুৱাৰখন খোলা হয়; শ্ৰীৰংগমত পুৱাতে দেৱতা তাৰ মাজেৰে যায় আৰু ভিৰটোৱে পিছে পিছে যায়, আৰু মন্দিৰে ইয়াক ধৰি একৈশ দিন উৎসৱ পালন কৰে।
• ভগৱদ্গীতা পঢ়া হয়: দিনটো গীতা জয়ন্তী হিচাপেও পালন কৰা হয়, যিদিনা কৃষ্ণই ৰণক্ষেত্ৰত অৰ্জুনক ইয়াক কৈছিল বুলি ধৰা হয়।
• যিসকলে আংশিক উপবাস কৰে তেওঁলোকে শস্য আৰু মাহজাতীয় খাদ্য এৰি চলে; তাৰ ঠাইত একাদশীত অনুমোদিত ফল, গাখীৰ আৰু মাটিৰ তলৰ পাচলি খায়।

আৰু উপবাস আৰু জাগৰণ