কাহিনী
পাতালৰ দুৱাৰবোৰ গোটেই মাহটো মেলা থাকে আৰু মৃতসকল ওপৰলৈ উঠি আহে বুলি ধৰা হয় — যিসকলক খুৱাবলৈ বংশধৰ আছে সিহঁতো, আৰু যিসকলৰ কোনো নাই সিহঁতো, যিসকল সেই ক্ষুধাতুৰ ভূত আৰু যাৰ নামতেই উৎসৱটো।
বৌদ্ধ কথনটো মুলিয়েনৰ, এজন শিষ্য, যিয়ে নিজৰ মাকক সিহঁতৰ মাজতে পুনৰ্জন্ম লোৱা দেখিলে, ডিঙি ইমান ঠেক যে তেওঁ গিলিবই নোৱাৰে। বুদ্ধই তেওঁক ক’লে যে তেওঁ অকলে মাকক মুক্ত কৰিব নোৱাৰে, কিন্তু গোটেই ভিক্ষুসংঘৰ সৈতে পাৰে — এই দিনটোৰ নৈবেদ্য তাৰ পৰাই আহিছে।
এইটো ভয় লগা উৎসৱ নহয়, বৰং যত্ন লোৱাৰ উৎসৱহে। যত্ন লোৱা হৈছে সেই মৃতসকলৰ, যাৰ যত্ন আন কোনেও লোৱা নাই।