মহালয়া

কেতিয়া পৰে

ভাদ্ৰ মাহৰ (উত্তৰৰ হিচাপত আশ্বিনৰ) অমাৱস্যা, ছেপ্টেম্বৰ বা অক্টোবৰৰ আৰম্ভণিত। ই পিতৃপক্ষ, অৰ্থাৎ পূৰ্বপুৰুষৰ পক্ষ শেষ কৰে, আৰু পিছদিনাৰ পৰা নৱৰাত্ৰি আৰম্ভ হয়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

এই অমাৱস্যাৰ আগৰ পোন্ধৰ দিন পিতৃসকল পৃথিৱীলৈ নামি আহে আৰু বংশধৰসকলে খুওৱাৰ বাবে বাট চাই থাকে বুলি ধৰা হয়। মহাভাৰতে ইয়াৰ কাৰণ দিয়ে: কৰ্ণ স্বৰ্গত উপস্থিত হোৱাত তেওঁক খাবলৈ সোণ দিয়া হ’ল, কিয়নো জীৱনত তেওঁ দান হিচাপে সোণহে দিছিল, কেতিয়াও আহাৰ দিয়া নাছিল। নিজৰ পিতৃসকলক খুৱাবলৈ তেওঁক পোন্ধৰ দিনৰ বাবে ঘূৰি আহিবলৈ দিয়া হ’ল, আৰু পক্ষটো তেওঁৰেই।

অমাৱস্যাটোৱেই পক্ষটোৰ শেষ সুযোগ। যিসকলৰ মৃত্যুৰ দিনটো জনা নাই, বা যিসকলৰ শ্ৰাদ্ধ বাদ পৰি গৈছে, তেওঁলোকৰ শ্ৰাদ্ধ আজি কৰা হয়; সেয়েহে ইয়াক সৰ্বপিতৃ অমাৱস্যা, সকলো পূৰ্বপুৰুষৰ অমাৱস্যা বুলিও কোৱা হয়।

বংগত এই একেই পুৱাটো মহালয়া, দুৰ্গাক নিজৰ উৎসৱৰ বাবে নামি আহিবলৈ দিয়া নিমন্ত্ৰণ। ১৯৩১ চনৰ পৰা অল ইণ্ডিয়া ৰেডিঅ’ৱে বীৰেন্দ্ৰকৃষ্ণ ভদ্ৰৰ মহিষাসুৰ মৰ্দিনী পাঠ পুৱা চাৰি বজাত সম্প্ৰচাৰ কৰি আহিছে, আৰু চহৰখনে তাৰেই সাৰ পায়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• তৰ্পণ: ক’লা তিল আৰু যৱ মিহলোৱা পানী হাতৰ তলুৱাৰ পৰা দক্ষিণমুখী হৈ দেউতাকৰ ফালৰ তিনি পুৰুষলৈ ঢলা হয়, নদীৰ পাৰত বা ঘৰতে।
• পিণ্ডদান: ৰন্ধা ভাতৰ পিণ্ড আগবঢ়াই তাৰ পিছত কাউৰীৰ বাবে বাহিৰত থোৱা হয়, কিয়নো কাউৰীয়েই সেই আহাৰ ঢুকোৱাসকলৰ ওচৰলৈ লৈ যায় বুলি ধৰা হয়।
• ব্ৰাহ্মণ বা দুখীয়াক পিতৃসকলৰ ভোজন খুওৱা হয়, আৰু গোটেই পক্ষটোত নতুন কোনো কাম আৰম্ভ কৰা নহয়।
• বাৰাণসী আৰু গয়াৰ গংগা, গয়াৰ ফল্গু, আৰু দক্ষিণত ৰামেশ্বৰম আৰু শ্ৰীৰংগমৰ কাবেৰী — এই কৰ্মবোৰ আটাইতকৈ বেছি এই ঠাইবোৰতে হয়।

আৰু পূৰ্বপুৰুষ আৰু স্মৰণ