ছিংমিং

কেতিয়া পৰে

চান্দ্ৰ তিথি নহয়, এটা সৌৰ পৰ্ব: সূৰ্যই খগোলীয় দ্ৰাঘিমাৰ পোন্ধৰ ডিগ্ৰী চুই পোৱা দিনটো, অৰ্থাৎ ৪, ৫ বা ৬ এপ্ৰিল। চীন, তাইৱান আৰু হংকঙত এইদিনা চৰকাৰী বন্ধ।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

ছিংমিং মানে পৰিষ্কাৰ আৰু উজ্জ্বল, আৰু বছৰৰ সেই সময়ছোৱাৰ বতৰটোৰেই এইটো এটা বৰ্ণনা। উৎসৱটোৱে তাতকৈও পুৰণি আন এটা উৎসৱ, হানশি, নিজৰ ভিতৰত সোমাই ল’লে — সেই ঠাণ্ডা আহাৰৰ দিন, যিদিনা জুই জ্বলাব নোৱাৰি। এজন অনুচৰৰ বাবে দিনটো ৰখা হৈছিল: নিৰ্বাসিত ডিউকজনক খুৱাবলৈ তেওঁ নিজৰ ভৰিৰ পৰা মঙহ কাটি দিছিল, আৰু পিছত সেই ডিউকজনেই তেওঁক ধোঁৱা দি উলিয়াবলৈ জুই লগোৱা হাবিখনতেই তেওঁ পুৰি মৰিছিল।

দিনটো একে সময়তে দুটা কথা, আৰু সদায়েই এনেকুৱা আছিল। পৰিয়ালে ৰাতিপুৱা কবৰ চাফা কৰে আৰু তাৰ পিছত বসন্তৰ ৰ’দত বাহিৰতে বহি খায় — দুখ আৰু বনভোজ, দুয়োটাই একেটা আবেলিৰেই।

কোৰিয়াই একেটা দিনকেই হানশিক হিচাপে পালন কৰে, এতিয়াও সেই ঠাণ্ডা আহাৰৰ নামটোৰে, আৰু সেইদিনা পৰিয়ালৰ কবৰবোৰৰ চোৱাচিতা কৰে।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• কবৰৰ বন উঠোৱা হয়, শিলৰ ফলিখন ধোৱা হয় আৰু আখৰবোৰ শেঁতা পৰি গ’লে সেয়া আকৌ ৰং কৰা হয়, আৰু তাৰ আগত আহাৰ, চাহ আৰু মদ থোৱা হয়।
• কাগজৰ টকা — “আত্মাৰ টকা” — জ্বলোৱা হয়, লগতে মৃতজনৰ যিবোৰ লাগিব পাৰে তাৰ কাগজৰ নমুনাও: ঘৰ, গাড়ী, ফোন।
• দুৱাৰত উইলোৰ ডাল ওলোমাই থোৱা হয় বা গাত লগোৱা হয়, আৰু ঘুড়ী উৰোৱা হয় — কিছুমান ঘুড়ীৰ সূতা ৰাতি কাটি এৰি দিয়া হয়, যাতে সূতাডালে দুৰ্ভাগ্য কঢ়িয়াই লৈ যায়।
• নাগদমনীৰে সেউজীয়া কৰা ছিংথুৱান পিঠা জিয়াংনান অঞ্চলত দিনটোৰ আহাৰ।

আৰু পূৰ্বপুৰুষ আৰু স্মৰণ