শাভুঅট

কেতিয়া পৰে

ছিভান মাহৰ ছয় তাৰিখ (ইজৰাইলৰ বাহিৰত ছয় আৰু সাত), পেছাখৰ দ্বিতীয় দিনৰ পঞ্চাশ দিনৰ পিছত, মে’ মাহত বা জুনৰ আৰম্ভণিত। মাজৰ ঊনপঞ্চাশ দিন প্ৰতি সন্ধিয়া ডাঙৰকৈ গণনা কৰা হয় (ওমেৰ)।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

মিচৰৰ পৰা ওলাই অহাৰ সাত সপ্তাহ (শ্বাভুওত) পিছত ইজৰায়েলীসকলে চিনাই পৰ্বতত থিয় হৈ তোৰা পাইছিল; উৎসৱটো সেই দিনটোৰেই বাৰ্ষিকী। মন্দিৰৰ কালত এইটো প্ৰথম ফলৰো (বিক্কুৰিম) উৎসৱ আছিল, যেতিয়া ইজৰাইলৰ খেতিয়কসকলে সাতবিধ শস্যৰ — ঘেঁহু, যৱ, আঙুৰ, ডিমৰু, ডালিম, জলফাই আৰু খেজুৰৰ — পাচি লৈ জেৰুজালেমলৈ খোজ কাঢ়ি গৈছিল।

ইয়াৰ নিজৰ বুলি কোনো আচাৰৰ সামগ্ৰী নাই — চুক্কা নাই, মাৎজা নাই, শ্বোফাৰ নাই — আৰু ৰীতিবোৰ গঢ় লৈছে অধ্যয়ন আৰু শস্যৰ চাৰিওফালে: শিকিবলৈ ওৰে ৰাতি সাৰে থকা, উপাসনাগৃহত সেউজীয়া ডাল-পাত, গাখীৰৰ খাদ্য, আৰু ৰূথৰ পুথি পঢ়া — যৱ দাবৰ সময়ত ৰখা এগৰাকী ধৰ্মান্তৰিত মহিলাৰ আনুগত্যৰ কাহিনী।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• তিক্কুন লেইল শ্বাভুওত: ৰাতিটো তোৰা অধ্যয়নত কটোৱা হয়, উপাসনাগৃহ আৰু অধ্যয়ন কক্ষত পুৱালৈকে, আৰু জেৰুজালেমত ভিৰে সূৰ্যোদয়ৰ প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে পশ্চিম দেৱাললৈ খোজ কাঢ়ি যায়।
• ৰাতিপুৱাৰ উপাসনাত দহটা আজ্ঞা পঢ়া হয়, উপস্থিত সকলোৱে থিয় হৈ থাকে, আৰু তাৰ পিছত ৰূথৰ পুথি।
• উপাসনাগৃহ আৰু ঘৰবোৰ ফুল আৰু ডাল-পাতেৰে সজোৱা হয়, ফুলি উঠা চিনাই পৰ্বতৰ বাবে।
• ইজৰাইলৰ কিব্বুৎজবোৰত প্ৰথম ফলৰ এখন শোভাযাত্ৰা হয়, য’ত বছৰটোৰ নতুন শস্য, ট্ৰেক্টৰ আৰু বছৰটোত জন্ম হোৱা কেঁচুৱাবোৰ দেখুওৱা হয়।

পাতত কি

গাখীৰৰ খাদ্য: চীজকেক, ব্লিন্টজেছ, চীজৰ ক্ৰেপলাখ, আৰু ছেফাৰ্দিসকলৰ মাজত সাত সৰ্গৰ বাবে সাত তহৰ কেক; কাৰণ হিচাপে কোৱা হয় গাখীৰ-মৌৰ দেশখনৰ পৰা আৰম্ভ কৰি সেই দিনাই প্ৰথম শিকা খাদ্যৰ বিধানলৈকে নানা কথা।

আৰু পবিত্ৰ দিন