কাহিনী
ফিতৰ মানে ৰোজা ভঙা। ৰমজানৰ ঊনত্ৰিশ বা ত্ৰিশ দিনৰ পিছত সূৰ্যাস্তত নতুন জোন বিচৰা হয়, আৰু দেখা পোৱাৰ লগে লগেই ৰোজাৰ মাহ শেষ আৰু উৎসৱ আৰম্ভ। জোন দেখাটোৱেই সিদ্ধান্ত কৰে বাবে ওচৰা-ওচৰি দেশৰ মাজতো কেতিয়াবা এদিনৰ ব্যৱধানত ঈদ পৰে।
নবী মুহাম্মদে হিজৰতৰ দ্বিতীয় বছৰত মদিনাত দুয়োটা ঈদ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল, আৰু এই ঈদটোৱে ৰোজাৰ দানটো কঢ়িয়াই আনে: ৰাতিপুৱাৰ নামাজৰ আগতে প্ৰতিখন পৰিয়ালে প্ৰতিজন সদস্যৰ বাবে নিৰ্দিষ্ট পৰিমাণৰ খাদ্য বা তাৰ দাম জাকাত-উল-ফিতৰ হিচাপে দিয়ে, যাতে দুখীয়াইও সকলোৰে সৈতে ঈদ পাতিব পাৰে।
দক্ষিণ এছিয়াত এইটো মিঠা ঈদ (মীঠী ঈদ), প্ৰতিখন ঘৰতে ৰন্ধা চেৱাইৰ (চিমাই) নামত; ইণ্ডোনেছিয়া আৰু মালয়েছিয়াত এইটো লেবাৰান, যি সপ্তাহত সকলোৱে নিজৰ গাঁৱলৈ ঘূৰি যোৱা বাবে চহৰবোৰ খালী হৈ পৰে (মুদিক)।