কাহিনী
বেথলেহেমত যীচুৰ জন্ম, সৰাইখানাত ঠাই নথকাত এটা গোহালিত; দূতসকলে মেৰ-ৰখীয়াক খবৰ দিলে, আৰু তৰা এটাৰ পিছে পিছে অহা পূবৰ পণ্ডিতসকলে আহি চাই গ’ল। মথি আৰু লূকৰ সুসমাচাৰে এই কথা কয়; তাৰিখটো চতুৰ্থ শতিকাত ৰোমত থিৰ কৰা হৈছিল, শীতৰ অয়নান্তৰ আৰু অজেয় সূৰ্যৰ পুৰণি পৰ্বৰ ওচৰত।
এই পৰ্বৰ চাৰিওফালে উত্তৰ ইউৰোপে নিজৰ মধ্যশীতকালটো মেৰিয়াই দিলে: জাৰ্মানীৰ চিৰসেউজ গছ, ইউলৰ কাঠ, হলি আৰু মিছলটো, মধ্যযুগৰ কেৰল গীত, আৰু মিৰাৰ ছেণ্ট নিকোলাছ — যিজন নিউ ইয়ৰ্কৰ ওলন্দাজসকলৰ হাত ঘূৰি ফাডাৰ ক্ৰিছমাছ আৰু ছান্টা ক্লজ হ’ল।
ভাৰতত দিনটো বৰদিন, ডাঙৰ দিন, সকলো ঠাইতে চৰকাৰী বন্ধ; গোৱা, কেৰালা, মুম্বাইৰ বান্দ্ৰা আৰু উত্তৰ-পূব ভাৰতে ইয়াক পালন কৰে মাজনিশাৰ প্ৰাৰ্থনা, প্ৰতিটো দুৱাৰত তৰাৰ চাকি আৰু ঘৰত গোহালিৰ প্ৰতিকৃতিৰে।
