নিস্তাৰ পৰ্ব (পাছঅভাৰ)

কেতিয়া পৰে

বসন্তৰ প্ৰথম মাহ নিছানৰ পোন্ধৰ তাৰিখৰ পূৰ্ণিমাৰ পৰা সাত দিন (ইজৰাইলৰ বাহিৰত আঠ দিন), মাৰ্চৰ শেষত বা এপ্ৰিলত। চেদাৰ প্ৰথম ৰাতি পতা হয়, আৰু ইজৰাইলৰ বাহিৰত দ্বিতীয় ৰাতিটোতো।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

মিচৰৰ পৰা ওলাই অহাৰ কাহিনী: ইজৰায়েলীসকল মিচৰত দাস আছিল, মোজেছে তেওঁলোকক এৰি দিবলৈ দাবী কৰিলে, আৰু ঈশ্বৰে ফৰাউনৰ ওপৰত দহটা আঘাত পঠিয়ালে, যাৰ শেষটো আছিল প্ৰতিঘৰৰ প্ৰথম সন্তানৰ মৃত্যু। ইজৰায়েলীসকলে দুৱাৰৰ খুঁটাত মেৰাৰ তেজৰ চিন দিলে আৰু সংহাৰকে তেওঁলোকৰ ঘৰৰ ওপৰেদি পাৰ হৈ গ’ল; নামটো তাৰ পৰাই আহিছে। তেওঁলোকে ইমান খৰকৈ ওলাই গ’ল যে ৰুটি ফুলিবলৈ সময় নাপালে, আৰু তাৰেই স্মৰণত গোটেই সপ্তাহটো খমীৰবিহীন চেপেটা ৰুটি মাৎজা খোৱা হয়।

চেদাৰ (অৰ্থাৎ ক্ৰম) হ’ল প্ৰথম ৰাতিৰ পাৰিবাৰিক ভোজ, যাৰ কেন্দ্ৰত আছে হাগাদা — সেই কিতাপখন, যিয়ে কাহিনীটো এনেকৈ পুনৰ কয় যাতে প্ৰতিটো প্ৰজন্মই নিজকে মিচৰৰ পৰা ওলাই অহা বুলি দেখে। ঘৰৰ আটাইতকৈ সৰুজনে চাৰিটা প্ৰশ্ন সোধে, চাৰি পিয়লা দ্ৰাক্ষাৰস খোৱা হয়, আৰু এলিজাৰ বাবে দুৱাৰ খুলি দিয়া হয়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• আগৰ দিনকেইটাত ঘৰৰ পৰা খমীৰৰ (হামেৎজ) চিনমাত্ৰ গুচোৱা হয়, আৰু সেয়া শেষ হয় শেষ ৰাতিটোৰ মমবাতি লৈ কৰা বিচাৰ-খোচাৰ আৰু ৰাতিপুৱাৰ পোৰাৰে।
• চেদাৰৰ থালীখন: এডাল ঠেঙৰ হাড়, এটা পোৰা কণী, তিতা পাত (মাৰোৰ), হাৰোছেত (আপেল, বাদাম আৰু দ্ৰাক্ষাৰসৰ এটা লেই, দাসত্বৰ গাঁথনিৰ মছলাৰ বাবে), কাৰপাছ (চকুপানীৰ বাবে নিমখ পানীত জুবুৰিওৱা এটা সেউজীয়া পাত), আৰু তিনিখন মাৎজা।
• ভোজনটো শেষ হয় আফিকোমানেৰে — এটুকুৰা মাৎজা, যিটো ল’ৰা-ছোৱালীয়ে বিচাৰি উলিয়াই দাম লৈ ঘূৰাই দিয়ে বুলি লুকুৱাই ৰখা হয়।
• গোটেই সপ্তাহটো খমীৰ নাই: ৰুটিৰ ঠাই লয় মাৎজাই, আৰু মাজৰ দিনকেইটাত জেৰুজালেমৰ পশ্চিম দেৱালত হাজাৰ হাজাৰ মানুহৰ আগত পুৰোহিতৰ আশীৰ্বাদ দিয়া হয়।

পাতত কি

মাৎজা সকলো ৰূপতে, মাৎজা বলৰ ছুপ, গেফিল্টে মাছ, ব্ৰিস্কেট আৰু আশ্বকেনাজি ঘৰত হাৰোছেত; মিজৰাহি আৰু ছেফাৰ্দি পৰম্পৰাত মেৰাৰ মাংস, ভাত (ছেফাৰ্দিসকলৰ মাজত) আৰু খেজুৰৰ হাৰোছেত।

আৰু পবিত্ৰ দিন