কাহিনী
কেৰালাৰ অসুৰ শাসক ৰজা মহাবলি ইমান ন্যায়পৰায়ণ আৰু ইমান প্ৰিয় আছিল যে দেৱতাসকলৰ ঈৰ্ষা হ’ল। বিষ্ণু বামন ৰূপত তেওঁৰ ওচৰলৈ আহি তিনি খোজ মাটি বিচাৰিলে; ৰজাই দিলে, আৰু বামনটো বাঢ়ি বাঢ়ি দুই খোজতে পৃথিৱী আৰু আকাশ ঢাকি পেলালে। তৃতীয় খোজটোৰ বাবে ৰজাই নিজৰ মূৰটোৱেই আগবঢ়ালে, আৰু তেওঁক হেঁচি পাতাললৈ পঠোৱা হ’ল। তেওঁৰ একমাত্ৰ অনুৰোধ আছিল বছৰত এবাৰ প্ৰজাক চাবলৈ অহা, আৰু ওনামেই সেই অহাটো: ঘৰ সজোৱা হয় আৰু ভোজ পতা হয়, যাতে তেওঁ যেনেকৈ এৰি গৈছিল তেওঁলোকক তেনেকৈয়ে সুখী পায়।
এইটো শস্যৰো দিন, বৰষুণৰ শেষ আৰু বছৰটোৰ প্ৰথম চাউল, আৰু ধৰ্ম নেচাই প্ৰতিজন মালয়ালীয়ে ইয়াক পালে। কেৰালা চৰকাৰে ইয়াক ৰাজ্যিক উৎসৱ হিচাপে চলায়, তিৰুৱনন্তপুৰমত এসপ্তাহজোৰা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানেৰে।
য’তেই মালয়ালীসকল থাকে, তাতেই দিনটোৰ ওচৰৰ এটা দেওবাৰে কলপাতত ওনাম সদ্য পৰিৱেশন কৰা হয়: দুবাইত, গোটেই উপসাগৰীয় অঞ্চলত, লণ্ডন আৰু নিউ জাৰ্চীত হলবোৰ এবছৰ আগতেই বুক কৰি থোৱা হয়।