লোহৰি

কেতিয়া পৰে

১৩ জানুৱাৰী, মকৰ সংক্ৰান্তিৰ আগৰ ৰাতি; সৌৰ পঞ্জিকাত বন্ধা বাবে ই প্ৰায় প্ৰতি বছৰেই একেই তাৰিখতে পৰে।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

লোহৰিয়ে পঞ্জাবী বছৰটোৰ আটাইতকৈ চেঁচা পক্ষটো বন্ধ কৰে আৰু কুঁহিয়াৰৰ শস্য ঘৰলৈ অহাটো চিহ্নিত কৰে। ইয়াৰ পিছৰ দিনটো মাঘী, মাঘ মাহৰ প্ৰথম দিন, আৰু তাৰ পৰাই দিনবোৰ দীঘল হ’বলৈ ধৰে।

ৰাতিটোৰ গীতবোৰ দুল্লা ভাট্টীৰ — ষোড়শ শতিকাৰ এজন পঞ্জাবী ভূস্বামী, যিয়ে আকবৰৰ বিষয়াসকলৰ কাফেলা লুটিছিল আৰু সেই ধনেৰে দুখীয়া ছোৱালীৰ বিয়া পাতি দিছিল, যিসকলক নহ’লে বেচি দিয়া হ’লহেঁতেন। ল’ৰা-ছোৱালীয়ে ঘৰে ঘৰে গৈ তেওঁৰ কাহিনীটো গায়, আৰু সিহঁতক মিঠাই, গুৰ আৰু অলপ টকা দিয়া হয়।

বিয়া বা সন্তানৰ জন্মৰ পিছৰ প্ৰথম লোহৰিটোৱেই পৰিয়ালে আটাইতকৈ ডাঙৰকৈ পালে, আৰু যি ঘৰত এনে এটা লোহৰি আছে, সেই ঘৰে গোটেই আলিটোক খুৱাব বুলিয়েই আশা কৰা হয়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• গধূলি চোতালত বা ৰাস্তাত এটা জুইকুৰা জ্বলোৱা হয়, আৰু পৰিয়ালে তাৰ চাৰিওফালে ঘূৰি খৈ, তিল, গুৰ, বাদাম আৰু ৰেৱড়ী পেলায়।
• ল’ৰা-ছোৱালীয়ে দুপৰীয়াৰ পৰা চুবুৰীয়াৰ পৰা নিজৰ লোহৰি গোটায়, প্ৰতিটো দুৱাৰমুখত দুল্লা ভাট্টীৰ পদবোৰ গাই গাই।
• ঢোলৰ তালত জুইৰ চাৰিওফালে ভাংৰা আৰু গিদ্দা নচা হয়, পুৰুষ আৰু মহিলা পৃথক পৃথক বৃত্তত।
• ৰাতিৰ আহাৰ হ’ল মাকৈৰ ৰুটিৰ সৈতে সৰিয়হৰ শাক, আৰু তাৰ পিছত খীৰ বা গুৰৰ খীৰ।
• পঞ্জাব, হৰিয়ানা, হিমাচল আৰু জম্মুত হিন্দু আৰু শিখ দুয়ো ঘৰতে পালন কৰা হয়, আৰু য’তেই পঞ্জাবীসকল বসতি কৰিছে তাতেই।

আৰু শস্যৰ উৎসৱ