শবে কদৰ

কেতিয়া পৰে

ৰমজানৰ শেষ দহ ৰাতিৰ কোনো এটা, আৰু কোনটো সেয়া নিশ্চিতভাৱে জনা নাযায়। বিজোৰ ৰাতিকেইটা সকলোবোৰেই ৰখা হয়; সাতাইশৰ ৰাতিটোৱেই আটাইতকৈ বহলকৈ ধৰা হয়, আৰু এই পঞ্জিকাই সেইটোৱেই চিহ্নিত কৰে।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

কোৰআনে কয় যে ৰাতিটো হাজাৰ মাহতকৈও উত্তম। এইটোৱেই সেই ৰাতি, যিদিনা হিৰা গুহাত মুহাম্মদলৈ প্ৰথম প্ৰত্যাদেশ আহিছিল, যেতিয়া ফিৰিস্তাই তেওঁক পঢ়িবলৈ ক’লে।

ঠিক তাৰিখটো ইচ্ছাকৃতভাৱেই নিৰ্ধাৰণ কৰা হোৱা নাছিল। কথাটো এনেকুৱা যে নবীয়ে ৰাতিটোৰ নাম ক’বলৈ লওঁতেই দুজন মানুহৰ কাজিয়াই তেওঁক পাহৰাই দিলে, আৰু তেওঁ ক’লে যে হয়তো এইটোৱেই ভাল — কিয়নো নজনাটোৱে গোটেই শেষ দহটা ৰাতিকে সাৰে ৰাখে।

কদৰ শব্দটোৱে শক্তি আৰু জোখ দুয়োটাকে বহন কৰে: অহা বছৰটোৰ বাবে যি নিৰ্ধাৰিত, সেয়া এই ৰাতিটোতেই লিখা হয় বুলি ধৰা হয়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• শেষ দহ ৰাতি প্ৰাৰ্থনাত ৰখা হয়, আৰু বহুতে সেই ৰাতিকেইটা মছজিদতে ইতিকাফত কটায়, প্ৰয়োজনৰ বাহিৰে বাহিৰলৈ নোলায়।
• ওৰে ৰাতি কোৰআন তিলাৱত কৰা হয়, আৰু ক্ষমা খোজা চুটি দোৱাটো বাৰে বাৰে পঢ়া হয়।
• ৰাতিৰ নামাজৰ পিছত মছজিদবোৰ ভৰি পৰে আৰু পুৱতি নিশাৰ আহাৰলৈকে ভৰিয়েই থাকে।
• এই ৰাতিটোত দিয়া দান হাজাৰ মাহ ধৰি দিয়াৰ সমান বুলি ধৰা হয়।

আৰু পবিত্ৰ দিন