লাবা

কেতিয়া পৰে

দ্বাদশ চান্দ্ৰ মাহৰ অষ্টম দিন, জানুৱাৰীত, চান্দ্ৰ নৱবৰ্ষৰ তিনি সপ্তাহমান আগতে। ইয়াৰ পৰাই সেই উৎসৱৰ প্ৰস্তুতি আৰম্ভ হয়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

খেতিৰ বছৰটোৰ শেষত পূৰ্বপুৰুষ আৰু ঘৰৰ দেৱতাসকললৈ দিয়া শীতৰ বলিটোৰ নাম আছিল লা — দ্বাদশ চান্দ্ৰ মাহটোক আজিও সেই কাৰণেই লা মাহ বোলা হয়।

বৌদ্ধ ধৰ্মই তাৰিখটোক এটা দ্বিতীয় কাৰণ দিলে। ছয় বছৰৰ কঠোৰ তপস্যাত অস্থিচৰ্মসাৰ হৈ পৰা বুদ্ধই এজনী গাঁৱৰ ছোৱালীৰ পৰা এবাটি গাখীৰ-ভাত লৈ খালে, আৰু সেই ৰাতিয়েই বোধিলাভ কৰিলে। সেই বাটিটোৰ বাবেই মন্দিৰবোৰে এই দিনা জাউ বিলাই দিয়ে।

জাউখিনিয়েই আচলতে উৎসৱ। আঠ বা তাতকৈ অধিক শস্য, মাহ, বাদাম আৰু শুকান ফল গোটেই ৰাতি লাহে লাহে সিজোৱা হয়, আৰু তাত কিমানবিধ বস্তু পৰিল সেয়া স্থানীয় গৌৰৱৰ কথা।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• লাবা জাউ ঘৰতে ৰান্ধি দুপৰীয়াৰ আগতে ওচৰ-চুবুৰীয়ালৈ কঢ়িয়াই দিয়া হয়, নিয়মটো সেইটোৱেই — গৰম থাকোঁতেই সেয়া তেওঁলোকৰ ওচৰ পাব লাগিব।
• মন্দিৰবোৰে ডাঙৰ কেৰাহীত ৰান্ধে আৰু মানুহে ৰাতিপুৱাৰ আগৰ পৰাই শাৰী পাতে; বেইজিঙৰ লামা মন্দিৰৰটোৱেই আটাইতকৈ ডাঙৰ।
• এই দিনাই লাবা নহৰু ভিনেগাৰত জাৰি থোৱা হয়, যিটো নৱবৰ্ষলৈকে সেউজীয়া হৈ পৰে, আৰু তেতিয়া ডাম্পলিঙৰ সৈতে খোৱা হয়।
• জাপানী জেনে একেই তাৰিখটোকেই ৰোহাৎসু হিচাপে ৰাখে, এসপ্তাহৰ নিবিড় ধ্যানৰে, যিটো অষ্টম দিনৰ ৰাতিপুৱা শেষ হয়।

আৰু পবিত্ৰ দিন