উগাদি (তেলুগু নৱবৰ্ষ)

কেতিয়া পৰে

চৈত্ৰৰ শুক্লপক্ষৰ প্ৰথম তিথি (প্ৰতিপদা), মাৰ্চৰ বিষুৱৰ পিছৰ অমাৱস্যা, মাৰ্চৰ শেষত বা এপ্ৰিলৰ আৰম্ভণিত। দিনটো সূৰ্যোদয়ে ঠিক কৰে: পুৱাৰ সময়ত যি তিথি থাকে, সেই তিথিয়েই দিনটোৰ নাম হয়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

যুগ-আদি মানে এটা যুগৰ আৰম্ভ। পৰম্পৰাই কয় ব্ৰহ্মাই এই দিনাই সৃষ্টি আৰম্ভ কৰিছিল, আৰু নতুন বছৰৰ পঞ্চাংগ আজি মন্দিৰত ডাঙৰকৈ পঢ়া হয় যাতে বছৰটোত কি আছে সেয়া সকলোৱে শুনিব পাৰে: বৰষুণ, শস্য, আৰু প্ৰতিটো জন্মনক্ষত্ৰৰ বাবে ভৱিষ্যতৰ আভাস। চান্দ্ৰ বছৰটোৰ নাম থোৱা হয়, ষাঠিটাৰ এটা চক্ৰৰ পৰা, গতিকে এটা নাম জীৱনত এবাৰহে ঘূৰি আহে।

মহাৰাষ্ট্ৰই একেটা দিনকে গুড়ী পাড়ৱা হিচাপে পালন কৰে আৰু খিৰিকীৰ পৰা এটা গুড়ী উলিয়াই দিয়ে — এডাল খুঁটাৰ আগত উজ্জ্বল কাপোৰ, ফুলৰ মালা আৰু ওলোটাকৈ থোৱা এটা কলহ; সিন্ধীসকলে চেটী চণ্ড, কাশ্মীৰীসকলে নৱৰেহ, আৰু কোংকণী কোৱা উপকূলে সংৱৎসৰ পাড়ৱো পালন কৰে।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• পুৱাৰ আগতে তেল সনা গা-ধোৱা, নতুন কাপোৰ, আৰু দুৱাৰত আমৰ পাতৰ তোৰণ।
• উগাদি পচ্চড়ি বনাই সকলোৰে আগতে সেইখনেই খোৱা হয়: নিমফুল (তিতা), গুড় (মিঠা), কেঁচা আম (টেঙা), তেঁতেলী (কেঁহা), নিমখ আৰু কেঁচা জলকীয়া (জাল) — এচামুচতে ছয়ো সোৱাদ একেলগে, বছৰটো গোটেইকৈ মানি লোৱাৰ বাবে।
• পঞ্চাংগ শ্ৰৱণম: বছৰটোৰ পঞ্চাংগ সন্ধিয়া মন্দিৰত বা পৰিয়ালৰ পুৰোহিতে পঢ়ি শুনায়।
• কবি সন্মিলনম, অৰ্থাৎ কবিসকলৰ সমাৱেশ, তেলুগু সন্ধিয়াটোৰ ৰীতি; কৰ্ণাটকৰ যুগাদিয়ে একেই ভাৱেৰে বেৱু-বেল্ল, অৰ্থাৎ নিম আৰু গুড় ৰাখে।

পাতত কি

উগাদি পচ্চড়ি, তাৰ পিছত বোব্বট্লু বা হোলিগে (দালি আৰু গুড়ৰ পূৰ দিয়া চেপেটা মিঠা ৰুটি), পুলিহোৰা (তেঁতেলীৰ ভাত), আৰু মহাৰাষ্ট্ৰত পুৰীৰ সৈতে শ্ৰীখণ্ড।

আৰু নৱবৰ্ষ