কাহিনী
ইছলামী অব্দ আৰম্ভ হয় হিজৰতৰ পৰা — ৬২২ খ্ৰীষ্টাব্দত নবী মুহাম্মদৰ মক্কাৰ পৰা মদিনালৈ যোৱা — আৰু সোতৰ বছৰ পিছত খলিফা ওমৰে সেই বছৰটোকেই প্ৰথম বছৰ বুলি বাছি লৈছিল। বছৰটো বাৰটা চান্দ্ৰ মাহৰ আৰু ঋতুৰ কোনো হিচাপ নাৰাখে, সেয়ে ই সৌৰ বছৰতকৈ প্ৰায় এঘাৰ দিন চুটি।
মহৰম চাৰিটা পবিত্ৰ মাহৰ এটা, আৰু ইয়াৰ নামৰ অৰ্থ নিষিদ্ধ, কিয়নো এই মাহত যুঁজ কৰা মানা আছিল। ইয়াৰ দশম দিন আশুৰাত ৬৮০ খ্ৰীষ্টাব্দত কাৰবালাত নবীৰ নাতি হুছেইনক তেওঁৰ পৰিয়ালৰ সৈতে হত্যা কৰা হৈছিল, আৰু শ্বিয়া মুছলমানৰ বাবে গোটেই মাহটোৱেই শোকৰ; ছুন্নীৰ বাবে দশম দিনটো এটা বাঞ্ছনীয় ৰোজাৰ দিন, যিদিনা মুছা (মোজেছ) ফৰাউনৰ হাতৰ পৰা ৰক্ষা পাইছিল।
নৱবৰ্ষটো নিজে নিমাত: কোনো উৎসৱ নাই, কেৱল তাৰিখৰ সলনি। ভাৰতত মহৰম বুলিলে দশম দিনৰ শোভাযাত্ৰাকেই বুজায়, য’ত হুছেইনৰ মজাৰৰ প্ৰতিকৃতি তাজিয়া লক্ষ্ণৌ আৰু হায়দৰাবাদৰ বাটে-পথে কঢ়িয়াই নিয়া হয়।
