চেৎচুবুন

কেতিয়া পৰে

৩ ফেব্ৰুৱাৰী, পুৰণি জাপানী গণনা মতে বসন্তৰ প্ৰথম দিনৰ আগৰ দিন। কোনো কোনো বছৰত ই ২ বা ৪ তাৰিখলৈ ঘূৰি যায়, কাৰণ ই তাৰিখৰ পিছে পিছে নাযায়, সৌৰ কালবিভাগৰ পিছে পিছে যায়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

ছেৎছুবুনৰ অৰ্থ ঋতুৰ মাজৰ ভাগ, আৰু এই ভাগটোৱেই — জাৰৰ পৰা বসন্ত — আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল, কাৰণ ইয়াতেই পুৰণি বছৰটো শেষ হৈছিল। ধৰা হৈছিল যে সেই সন্ধিক্ষণতেই ৰাক্ষসবোৰে সোমাই আহে।

গতিকে সিহঁতক বাহিৰলৈ দলিওৱা হয়। ভজা ভাটমাহ দুৱাৰত আৰু খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ দলিয়াই চিঞৰি কোৱা হয় — অনি ৱা ছোতো, ফুকু ৱা উচি: ৰাক্ষস বাহিৰলৈ, ভাগ্য ভিতৰলৈ।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• ঘৰতে মামেমাকি হয়, সাধাৰণতে ঘৰৰ দেউতাকে ৰাক্ষসৰ মুখা পিন্ধে আৰু ল'ৰা-ছোৱালীয়ে তেওঁলৈ মাহ দলিয়ায়।
• বয়সৰ প্ৰতি বছৰৰ বাবে এটাকৈ মাহ খোৱা হয়, আৰু আহি থকা বছৰটোৰ বাবে আৰু এটা।
• এহোমাকি নামৰ ডাঠ, নকটা ছুশ্বি ৰোলটো সেই বছৰৰ শুভ দিশলৈ মুখ কৰি মনে মনে খোৱা হয়; ৰীতিটো ওছাকাৰ, আৰু কনভিনিয়েন্স ষ্ট'ৰবোৰৰ যোগেদি ই গোটেই দেশত বিয়পিল।
• মন্দিৰ আৰু দেৱস্থানবোৰে ৰাজহুৱা দলিওৱাৰ আয়োজন কৰে, য'ত ছুমো পালোৱান আৰু অভিনেতাসকলে ভিৰৰ মাজলৈ মাহ আৰু সৰু উপহাৰ দলিয়ায়।

আৰু বসন্ত আৰু ঋতু