কাহিনী
দৈত্যৰজা হিৰণ্যকশিপুৱে সহিব পৰা নাছিল যে তেওঁৰ পুত্ৰ প্ৰহ্লাদে বিষ্ণুক পূজে। তেওঁৰ ভনীয়েক হোলিকাৰ এটা বৰ আছিল যে জুইয়ে তেওঁক চুব নোৱাৰে, সেয়ে তেওঁ ল’ৰাটোক কোলাত লৈ চিতাত বহিল। বৰটো কেৱল অকলে জুইত সোমালেহে খাটিছিল: তেওঁ পুৰি গ’ল, প্ৰহ্লাদ অক্ষত অৱস্থাত ওলাই আহিল, আৰু জুইকুৰাটো তেওঁৰেই।
ৰংবোৰ কৃষ্ণৰ। কৃষ্ণ নিজে ক’লা আছিল আৰু বগা ৰাধাক লৈ তেওঁৰ ঈৰ্ষা হৈছিল; মাকে তেওঁক ক’লে ৰাধাৰ মুখখন যি ৰং ভাল লাগে সেই ৰঙেৰেই ৰঙাই দিবলৈ। তেতিয়াৰ পৰাই ব্ৰজৰ গাঁওবোৰে ইজনে সিজনৰ গাত ৰং ছটিয়াই আহিছে। বাৰচানাত মহিলাসকলে নন্দগাঁৱৰ পুৰুষসকলক লাঠিৰে খেদি পঠিয়ায় (লাঠমাৰ হোলী), বাকী ভাৰতে আৰম্ভ কৰাৰ এসপ্তাহ আগেয়ে।
এটা ৰাতিপুৱাৰ বাবে জাতি, বয়স, লিংগ আৰু পদবীৰ সাধাৰণ সীমাবোৰ নাথাকে; যিয়ে যাকো ৰং সানিব পাৰে। বুৰা ন মানো, হোলী হৈ: বেয়া নাপাব, আজি হোলী।