కథ
సత్యవంతుడికి ఒక్క ఏడాదే ఆయువుందని నారదుడు చెప్పాక కూడా సావిత్రి ఆయన్నే ఎంచుకుంది. పెళ్ళి చేసుకుంది, రోజులు లెక్కపెట్టుకుంది, చివరి రోజుకి ముందు మూడు రోజులు ఉపవాసం ఉంది.
యముడు ఆయన్ని తీసుకెళ్తుంటే ఆమె వెంట నడిచింది. వెనక్కి వెళ్ళమన్నాడు; ఆమె నడుస్తూనే, మాట్లాడుతూనే ఉంది. ఆమెను వదిలించుకోవడానికి వరాలు ఇచ్చాడు — భర్త ప్రాణం తప్ప ఏదైనా. మామగారికి చూపు, ఆయన రాజ్యం, తన తండ్రికి కొడుకులు, చివరికి తనకు వంద మంది కొడుకులు అడిగింది. యముడు ఇచ్చాడు; భర్త లేకుండా కొడుకులు ఎలా అని ఆమె ఎత్తి చూపింది. సత్యవంతుడిని తిరిగి ఇచ్చాడు.
ఈ కథ మహాభారతంలోనిది, ధర్మరాజుకి చెప్పినది. ఇది అద్భుతం కాదు, వాదన: ఆమె వేడుకోలేదు, తనే ఒప్పుకుని నడిచిన మూలకు యముడిని తర్కంతో నెట్టింది.
సత్యవంతుడు మర్రి చెట్టు కింద చనిపోయాడు, అదే చెట్టు కింద బతికాడు — అందుకే ఆ చెట్టు ఇందులో ఉంది. మర్రి శతాబ్దాలు బతుకుతుంది, దాని ఊడలే మళ్ళీ మొదళ్ళవుతాయి; ముగిసినట్టు కనిపించిన చోట ముగియని జీవితానికి అది గుర్తు.