कथा
विशू म्हणजे समान: हा दिवस एकेकाळी संपातदिन होता, जेव्हा दिवस आणि रात्र सारखी होती — निरयन वर्षाच्या सावकाश सरकण्याने सूर्याचा मेषप्रवेश त्याच्या तीन आठवडे पुढे जाईपर्यंत. तो पहिल्या दर्शनाचा दिवस म्हणून पाळला जातो: पहाटे जे प्रथम दिसेल ते वर्ष ठरवते, म्हणून ते दृश्य आधीच तयार करून ठेवतात.
विशुक्कणि म्हणजे तेच दृश्य: देवघरात कांशाच्या उरुलीत तांदूळ, सोनेरी काकडी, फणस, नारळाच्या अर्ध्या वाट्या, आंबे, याच दिवसांत फुलणारी पिवळी कोण्णा फुले, आरसा, सोने, घडी केलेले वस्त्र आणि पेटलेला दिवा — कृष्णाच्या मूर्तीसमोर. घरातली सर्वात मोठी स्त्री ते रात्री मांडते आणि पहाटे प्रत्येकाला डोळे मिटून त्यासमोर आणते.
