তুলসী বিবাহ

কেতিয়া পৰে

কাৰ্তিক মাহৰ শুক্লপক্ষৰ দ্বাদশী তিথি, প্ৰবোধিনী একাদশীৰ পিছদিনা, নৱেম্বৰত। চাতুৰ্মাস্যৰ চাৰি মাহে বন্ধ কৰি থোৱা বিয়াৰ বতৰ এই দিনৰ পৰাই খোল খায়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

বৃন্দা নিজৰ স্বামী জলন্ধৰৰ প্ৰতি সতী আছিল, আৰু সেই সতীত্বই জলন্ধৰক অপৰাজেয় কৰি ৰাখিছিল। সেয়া ভাঙিবলৈ বিষ্ণুৱে জলন্ধৰৰ ৰূপ ল’লে, আৰু বৃন্দাই সেয়া বুজি পোৱাত তেওঁক শিল হৈ যাবলৈ শাও দিলে। বিষ্ণুৱে শাওটো মানি ল’লে, শালগ্ৰাম হ’ল, আৰু বৃন্দাক তুলসী গছৰ ৰূপ দিলে — যাতে তেওঁলৈ দিয়া কোনো নৈবেদ্যই বৃন্দা অবিহনে সম্পূৰ্ণ নহয়।

আজিৰ বিয়াখন সেই প্ৰতিশ্ৰুতিৰেই ৰক্ষা। চোতালৰ গছজোপাক পূৰ্ণ বিধিৰে বিষ্ণুৰ লগত বিয়া দিয়া হয়, আৰু ঘৰখনে নিজৰ জীয়ৰীকেই দান কৰে।

সেয়েহে প্ৰতিটো বৈষ্ণৱ নৈবেদ্যত এখন তুলসী পাত থাকে, আৰু সেয়েহে গছজোপা মাটিত নহয়, এটা ওখ, সজোৱা টবত থিয় হৈ থাকে।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• তুলসীৰ টবটো ৰং কৰি সজোৱা হয়, সৰু এখন শাৰী, খাৰু আৰু নাকফুলি পিন্ধোৱা হয়, আৰু ওপৰত কুঁহিয়াৰৰ চন্দোৱা পতা হয়।
• শালগ্ৰাম শিল বা সৰু এটা কৃষ্ণ মূৰ্তি দৰা; বিধিবোৰ সঁচা বিয়াৰেই — সূতা, হালধি আৰু মংগলাষ্টক শ্লোকলৈকে।
• আমলখিৰ ডাল, তেঁতেলী আৰু কুঁহিয়াৰ আগবঢ়োৱা হয়, আৰু নতুন বতৰৰ ফল আজিৰ পৰাহে খোৱা হয়।
• যিবোৰ পৰিয়ালৰ নিজৰ জীয়ৰী নাই, তেওঁলোকে তুলসী দান কৰাটোকেই এজনী জীয়ৰী দান কৰাৰ পুণ্য বুলি গণে।

আৰু পৰিয়ালৰ বান্ধোন