ভ্ৰাতৃদ্বিতীয়া (ভাই দুজ)

কেতিয়া পৰে

কাৰ্তিক মাহৰ শুক্লপক্ষৰ দ্বিতীয়া তিথি, দীপাৱলীৰ দুদিনৰ পিছত, অক্টোবৰ বা নৱেম্বৰত। ধনতেৰাছে খোলা পাঁচদিনীয়া উৎসৱটো এই দিনাই শেষ হয়।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

দিনটো মৃত্যুৰ অধিপতি যম আৰু তেওঁৰ ভনী যমুনা নদীৰ। ভনীয়ে তেওঁক ঘৰলৈ মাতি খুৱাইছিল, আৰু তেওঁ ইমান সন্তুষ্ট হৈছিল যে বৰ দিলে — আজি যি ভায়ে ভনীৰ ঘৰত খায় আৰু ভনীৰ হাতৰ ফোঁটা কপালত লয়, তেওঁ মৃত্যুক ভয় নকৰিব। সেই বাবেই দিনটোৰ পুৰণি নাম যম দ্বিতীয়া।

আন এক কথনে দিনটো কৃষ্ণক দিয়ে, যিয়ে নৰকাসুৰক বধ কৰাৰ পিছত ভনী সুভদ্ৰাক লগ কৰিবলৈ গৈছিল আৰু চাকি, মালা আৰু টিকাৰে আদৰণি পাইছিল।

ৰাখী পূৰ্ণিমাত ভায়েকে ৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে; ভাতৃ দ্বিতীয়াত তেওঁ ভনীৰ ঘৰলৈ অতিথি হৈ আহে — যোৱাৰ দিশটোৱেই ইয়াত মূল কথা।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• ভনীয়ে ভায়েকৰ কপালত সেন্দুৰ, চন্দন বা চাউলৰ গুৰিৰ ফোঁটা দিয়ে আৰু আগত চাকি ঘূৰাই আৰতি কৰে।
• ভনীয়ে মিঠাই খুৱায়, ভায়েকে উপহাৰ দিয়ে, আৰু গোটেই পৰিয়ালে ভনীৰ ঘৰতে একেলগে ভোজন কৰে।
• মহাৰাষ্ট্ৰত দিনটো ভাউবীজ, বংগত ভাই ফোঁটা, নেপালত ভাই টীকা — য’ত ফোঁটাটো সাতটা ৰঙৰ এটা দাগ আৰু দিনটো ৰাষ্ট্ৰীয় বন্ধ।
• যিসকল ভায়ে আহিব নোৱাৰে তেওঁলোকক মনতে ফোঁটা দিয়া হয়: ভনীয়ে এটা নাৰিকল বা এখন ফটোত ফোঁটা দিয়ে আৰু মিঠাই ডাকযোগে পঠায়।

আৰু পৰিয়ালৰ বান্ধোন