ৰাখী বন্ধন

কেতিয়া পৰে

শ্ৰাৱণৰ পূৰ্ণিমা, আগষ্ট মাহত। অশুভ বুলি ধৰা ভদ্ৰা সময়ছোৱা পাৰ হোৱাৰ পিছৰ ঘণ্টাকেইটাতহে ৰাখী বন্ধা হয়; পঞ্চাংগই সেই সময়খিনি কৈ দিয়ে।

ফলা পঞ্জিকাই আপোনাৰ নিজৰ চহৰৰ বাবে ঠিক দিনটো কয়; ওপৰত দিয়া চান্দ্ৰ আৰু সৌৰ নিয়মবোৰেই সেই হিচাপৰ ভিত্তি।

কাহিনী

ৰক্ষা মানে ৰক্ষণ আৰু বন্ধন মানে বান্ধ। আটাইতকৈ পুৰণি কাহিনীটো ইন্দ্ৰৰ: অসুৰ বলিৰ সৈতে যুদ্ধলৈ যোৱাৰ আগতে তেওঁৰ পত্নী শচীয়ে তেওঁৰ হাতত এডাল সূতা বান্ধি দিছিল, আৰু তেওঁ জিকিছিল। দ্ৰৌপদীয়ে নিজৰ শাৰীৰ পৰা এফালি চিঙি কৃষ্ণৰ তেজ ওলোৱা আঙুলিটো বান্ধি দিছিল, আৰু কৃষ্ণই সেয়া এক ধাৰ বুলি ধৰিছিল; পাছত দ্যূতসভাত তেওঁক বিবস্ত্ৰ কৰিব খোজোঁতে কৃষ্ণই তেওঁৰ শাৰীখন অন্তহীন কৰি দিছিল।

ইতিহাসে ইয়াত যোগ দিয়ে চিতোৰৰ ৰাণী কৰ্ণাৱতীৰ কথা, যিয়ে গুজৰাটৰ বিৰুদ্ধে সহায় বিচাৰি সম্ৰাট হুমায়ুনলৈ ৰাখী পঠিয়াইছিল, আৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ কথা, যিয়ে ১৯০৫ চনৰ বংগভংগৰ বিৰুদ্ধে হিন্দু আৰু মুছলমানক ইজনে সিজনৰ হাতত ৰাখী বন্ধাইছিল।

সেই একেটা পূৰ্ণিমাই কোংকণ উপকূলত নাৰলী পূৰ্ণিমা, যিদিনা মাছমৰীয়াই নাওবোৰ পুনৰ পানীত নমাবৰ আগতে সাগৰক এটা নাৰিকল আগবঢ়ায়, আৰু দক্ষিণত অৱণি অৱিট্টম, যিদিনা পইতা সলনি কৰা হয়।

দিনটো কেনেকৈ পালন কৰা হয়

• ভনী-বায়েকে ককাই-ভাইৰ সোঁহাতত ৰাখী বান্ধে, কপালত তিলক দিয়ে, আৰতি কৰে আৰু মিঠাই খুৱায়; ককাই-ভায়ে উপহাৰ দিয়ে আৰু তেওঁক চোৱা-চিতা কৰাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়ে।
• বিদেশত থকা ককাই-ভাইলৈ ৰাখী ডাকযোগে পঠিওৱা হয়; খুড়া-জেঠাৰ সন্তানৰ হাততো বন্ধা হয়, ককাই-ভাইৰ দৰেই হোৱা বন্ধুৰ হাততো, আৰু কোনোৱে আকৌ সীমান্তৰ সৈনিকৰ হাততো বান্ধে।
• দক্ষিণৰ ব্ৰাহ্মণসকলে আজি নিজৰ পইতা সলনি কৰে (উপাকৰ্ম) আৰু বছৰটোৰ বেদ অধ্যয়ন নতুনকৈ আৰম্ভ কৰে।
• পশ্চিম উপকূলৰ মাছমৰীয়া সমাজে সাগৰত নাৰিকল ভহাই দিয়ে আৰু পিছদিনা নাওবোৰ পানীত নামে; বৰষুণৰ সময়ৰ নিষেধাজ্ঞা শেষ।

আৰু পৰিয়ালৰ বান্ধোন