ଥାଇପୁସମ

କେବେ ପଡ଼େ

ଯେଉଁ ଦିନ ଚନ୍ଦ୍ର ପୁଷ୍ୟା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥାଆନ୍ତି ଆଉ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମକରରେ — ଅର୍ଥାତ୍ ତାମିଲ ଥାଇ ମାସ — ଯାହା ଜାନୁଆରୀ ଶେଷ କିମ୍ବା ଫେବୃଆରୀ ଆରମ୍ଭର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାରେ ପଡ଼େ।

ଫଳ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ସହର ପାଇଁ ଠିକ୍ ଦିନଟି କହିଦିଏ; ଉପରେ ଥିବା ଚାନ୍ଦ୍ର ଓ ସୌର ନିୟମ ହିଁ ସେ ହିସାବ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରେ।

କାହାଣୀ

ଦିନଟି ମୁରୁଗନଙ୍କର। ଗୋଟିଏ କଥନ ଏହାକୁ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ଦିନ କହେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ କହେ ଏହି ଦିନ ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କୁ ସେହି ବର୍ଚ୍ଛା ଦେଇଥିଲେ ଯେଉଁଥିରେ ସେ ସୂରପଦ୍ମଙ୍କୁ ଶେଷ କରିଥିଲେ; ଶୋଭାଯାତ୍ରାରେ ଦ୍ୱିତୀୟଟି ହିଁ ଅଭିନୀତ ହୁଏ।

ତାମିଲ ଗଣନାରେ ଥାଇ ନୂଆ ଆରମ୍ଭର ମାସ — ଥାଇ ପିରନ୍ଦାଲ ୱଳି ପିରକ୍କୁମ, ଥାଇ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବାଟ ଜନ୍ମ ନିଏ — ଆଉ ପୁଷ୍ୟା ପୁଷ୍ଟିର ନକ୍ଷତ୍ର। ପର୍ବଟି ଠିକ୍ ସେହି ଦୁଇଟିର ମିଳନ ବିନ୍ଦୁରେ ବସିଛି।

ଦିନଟି ପ୍ରକୃତରେ ଯେଉଁଥିପାଇଁ ଜଣା, ତାହା କାୱଡ଼ି: କାନ୍ଧରେ ବୁହାଯାଉଥିବା କାଠ କି ଧାତୁର ଏକ ଗମ୍ବୁଜ ଆକାରର ଢାଞ୍ଚା, ଯାହାରେ ମୟୂର ପର ଲାଗିଥାଏ, କେବେ ତାହାରୁ ଦୁଧ ହାଣ୍ଡି ଝୁଲେ, ତ କେବେ ତାହା ବଡ଼ିଶି ଓ ଶିକରେ ବାହକଙ୍କ ଶରୀରରେ ଲାଗିଥାଏ। ଏହା ମାନସିକ ପୂରଣ ପାଇଁ ବୁହାଯାଏ, ଆଉ ବାହକ ଢୋଲର ତାଳରେ ଏକ ଭାବରେ ପଡ଼ି ଚାଲନ୍ତି, ସାଧାରଣତଃ ମାସେ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପରେ।

ଦିନଟି କିପରି ପାଳନ କରାଯାଏ

• ଦିନଟି ଆଗରୁ ମାସେ ପ୍ରସ୍ତୁତି: ଦିନକୁ ଗୋଟିଏ ନିରାମିଷ ଆହାର, ଚଟାଣରେ ଶୋଇବା ଓ ସଂଯମ।
• ହାଣ୍ଡିରେ ଦୁଧ (ପାଲ କାୱଡ଼ି) ପାହାଡ଼ ଉପରକୁ ନିଆଯାଏ ଆଉ ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଢଳାଯାଏ; ତାମିଲନାଡ଼ୁର ପାଲନିରେ ଚଢ଼ାଣ ପ୍ରାୟ ସାତ ଶହ ସିଡ଼ିର।
• କେତେକ ବାହକ ଗାଲ ଓ ଜିଭ ଦେଇ ଛୋଟ ବର୍ଚ୍ଛା ଆଉ ପିଠିରେ ବଡ଼ିଶି ଫୋଡ଼ାନ୍ତି; ସେଥିରୁ ଆସୁଥିବା ନିରବତା ମାନସିକର ଏକ ଅଂଶ।
• କୁଆଲାଲମ୍ପୁର ପାଖର ବାଟୁ ଗୁମ୍ଫାରେ ଦଶ ଲକ୍ଷରୁ ଅଧିକ ଲୋକ ଆସନ୍ତି, ଆଉ ତାହା ହିଁ ଦୁନିଆର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଜମାଏତ; ସିଙ୍ଗାପୁର, ପେନାଙ୍ଗ, ଯାଫନା, ମରିସସ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଆଫ୍ରିକାରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ମାପରେ ପାଳନ ହୁଏ।
• ଚଢ଼ିବା ଆଗରୁ ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡନ ହୁଏ ଆଉ ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦିଆଯାଏ।

ଆହୁରି ପବିତ୍ର ଦିନ