ଶାଭୁଓଟ

କେବେ ପଡ଼େ

ସିୱାନ ମାସର ଛଅ ତାରିଖ (ଇସ୍ରାଏଲ ବାହାରେ ଛଅ ଓ ସାତ), ପାସୋଭରର ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନଠାରୁ ପଚାଶ ଦିନ ପରେ, ମେ କିମ୍ବା ଜୁନ ଆରମ୍ଭରେ। ମଝିରେ ପଡ଼ୁଥିବା ଅଣଚାଶ ଦିନ ପ୍ରତି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗଣାଯାଏ (ଓମର)।

ଫଳ ପଞ୍ଚାଙ୍ଗ ଆପଣଙ୍କ ନିଜ ସହର ପାଇଁ ଠିକ୍ ଦିନଟି କହିଦିଏ; ଉପରେ ଥିବା ଚାନ୍ଦ୍ର ଓ ସୌର ନିୟମ ହିଁ ସେ ହିସାବ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରେ।

କାହାଣୀ

ମିଶରରୁ ବାହାରିବାର ସାତ ସପ୍ତାହ (ଶାଭୁଓତ) ପରେ ଇସ୍ରାଏଲୀମାନେ ସିନାଇ ପର୍ବତ ପାଦଦେଶରେ ଠିଆ ହୋଇ ତୋରା ପାଇଥିଲେ; ପର୍ବଟି ସେହି ଦିନର ବାର୍ଷିକୀ। ମନ୍ଦିର କାଳରେ ଏହା ପ୍ରଥମ ଫସଲର ପର୍ବ (ବିକୁରିମ) ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଇସ୍ରାଏଲର ଚାଷୀମାନେ ସାତ ପ୍ରଜାତିର — ଗହମ, ଯବ, ଅଙ୍ଗୁର, ଡିମ୍ବିରି, ଡାଳିମ୍ବ, ଅଲିଭ ଓ ଖଜୁରୀର — ଟୋକେଇ ଧରି ଜେରୁସାଲେମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲି ଯାଉଥିଲେ।

ଏହାର ନିଜର କୌଣସି ଆଚାର ସାମଗ୍ରୀ ନାହିଁ — ସୁକ୍କା ନାହିଁ, ମାତ୍ସା ନାହିଁ, ଶୋଫାର ନାହିଁ — ଆଉ ପ୍ରଥାଗୁଡ଼ିକ ପାଠ ଓ ଫସଲକୁ ଘେରି ଗଢ଼ି ଉଠିଛି: ସାରା ରାତି ଜାଗି ପଢ଼ିବା, ପ୍ରାର୍ଥନାଗୃହରେ ସବୁଜ ପତ୍ର, କ୍ଷୀରଜାତ ଖାଦ୍ୟ, ଆଉ ରୂତ ପୁସ୍ତକ ପାଠ, ଯାହା ଯବ ଅମଳ ସମୟରେ ଘଟିଥିବା ଜଣେ ଧର୍ମାନ୍ତରିତା ମହିଳାଙ୍କ ନିଷ୍ଠାର କାହାଣୀ।

ଦିନଟି କିପରି ପାଳନ କରାଯାଏ

• ତିକ୍କୁନ ଲେଇଲ ଶାଭୁଓତ: ରାତିଟି ପ୍ରାର୍ଥନାଗୃହ ଓ ପାଠଶାଳାରେ ଭୋର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୋରା ପଢ଼ିବାରେ କଟେ, ଆଉ ଜେରୁସାଲେମରେ ଭିଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ପ୍ରାର୍ଥନା ପାଇଁ ପଶ୍ଚିମ କାନ୍ଥ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଯାଏ।
• ସକାଳର ଉପାସନାରେ ଦଶ ଆଜ୍ଞା ପଢ଼ାଯାଏ, ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତେ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତି, ଆଉ ରୂତ ପୁସ୍ତକ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ାଯାଏ।
• ପ୍ରାର୍ଥନାଗୃହ ଓ ଘର ଫୁଲ ଓ ଡାଳପତ୍ରରେ ସଜାଯାଏ, ଫୁଲରେ ଭରା ସିନାଇ ପାଇଁ।
• ଇସ୍ରାଏଲର କିବୁତ୍ସମାନଙ୍କରେ ପ୍ରଥମ ଫସଲର ଶୋଭାଯାତ୍ରା ହୁଏ — ବର୍ଷର ନୂଆ ଅମଳ, ଟ୍ରାକ୍ଟର, ଆଉ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଥିବା ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଏ।

ଥାଳିରେ କ’ଣ

କ୍ଷୀରଜାତ: ଚିଜ କେକ, ବ୍ଲିନ୍ତ୍ସେସ, ଚିଜ କ୍ରେପ୍ଲାଚ, ଆଉ ସେଫାର୍ଦିଙ୍କ ଭିତରେ ସାତ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଁ ସାତ ସ୍ତରର କେକ; କାରଣ ହିସାବରେ କେହି କ୍ଷୀର ଓ ମହୁର ଦେଶ କୁହନ୍ତି, କେହି କୁହନ୍ତି ସେହି ଦିନ ହିଁ ଖାଦ୍ୟ ନିୟମ ପ୍ରଥମେ ଶିଖାଯାଇଥିଲା।

ଆହୁରି ପବିତ୍ର ଦିନ