কাহিনী
দিনটোৱে ১৮৮৬ চনৰ মে মাহত শ্বিকাগোত হোৱা হেইমাৰ্কেট কাণ্ডক স্মৰণ কৰে, যেতিয়া আঠ ঘণ্টাৰ কামৰ দিনৰ দাবীত হোৱা ধৰ্মঘটটো এটা বোমা, পুলিচৰ গুলী আৰু চাৰিজন শ্ৰমিক নেতাৰ ফাঁচিত শেষ হৈছিল। দ্বিতীয় আন্তৰ্জাতিকে ১৮৮৯ চনত গোটেই পৃথিৱীৰ এক প্ৰদৰ্শনৰ বাবে এই তাৰিখটো বাছি ল’লে, আৰু ১৮৯০ চনৰ ভিতৰতে মে মাহৰ পহিলা তাৰিখ আমেৰিকাৰ বাহিৰে সকলোতে শ্ৰমিকৰ দিন হৈ পৰিল; আমেৰিকাই তাৰ সলনি ছেপ্টেম্বৰ বাছি ল’লে।
ভাৰতত দিনটো প্ৰথমবাৰ পালন কৰা হৈছিল ১৯২৩ চনত মাদ্ৰাজত, লেবাৰ কিষাণ পাৰ্টিয়ে; তেওঁলোকেই তাত ৰঙা পতাকা তুলিছিল। মিছিলবোৰে বিচৰা আঠ ঘণ্টাৰ কামৰ দিন আৰু সাপ্তাহিক জিৰণি এতিয়া ফেক্টৰীজ আইনতে আছে।
ইয়াৰ তলত থকা পুৰণি মে দিৱসটো — মে পল, ফুল আৰু মে ৰাণীৰ ৰাজ্যাভিষেক — উত্তৰ ইউৰোপৰ বসন্ত উৎসৱ, আৰু ই শ্ৰমিক দিৱসতকৈ শতিকা শতিকা পুৰণি।